Ազատ Խօսք - Ելեկտրոնային Անկախ Պարբերաթերթ

կայք էջ : www.azadkhosk.com

Խմբագիր - Երան Գույումճեան

Թիւ (96) Նոյեմբեր 2019

Գրական-Մշակութային

ՓՈՒՆՋ ՄԸ ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՈՒԹԻՒՆՆԵՐ՝ ԵՐԱՆ ԳՈՒՅՈՒՄՃԵԱՆԷՆ

kragan
ԱՇՈՒՆԸ ԿԻՆ Է
Աշունը կին է պչրոտ, քմայքոտ
Որ իր հըրապոյրն է փըռեր շըռայլ
Վերջին մի տենդով, խենդացնող հուրքով
Կըրակ ու բոց է հագեր հըրավառ...
 
Դեռ այնքա՛ն դիւթանք ու թովչանք ունի
Դեռ այնքա՛ն գորով ու կարօտ ունի
Սէրեր դեռ չըսուած, այրումներ ներքին
Որոնք դարձեր են ցոլքեր հրակարմիր...
 
Ու պիտ' շողշողայ բիւր երանգներով
Բաշխէ լիառատ տարփանքները խօլ
Սիրակաթ սիրտը պիտ' տայ աշխարհին
Սա չէ՞ իր կենաց խորհուրդը խորին...
ԵՐԱՆ
............................
ԱՇՆԱՆ ՄԷՋ
Աշնան մէջ մշո՛ւշ, թախի՛ծ կայ անափ
Աշնան մէջ կարօ՛տ, սէ՛ր կայ թանձրացած
Ու հեքիաթավա՛ռ երազ մը տարտամ
Հոգիս կ'օրօրէ մեղմիւ քնքշութեամբ...
Տերեւներն աշնան ոսկեզօծ հո՛ւր են
Յուշ են բոցակէզ ու սիրոյ յո՛յզ են
Հրդեհուած սրտի վերջին ցոլքերն են
Որ կը բռնկին վերջալոյսին պէս...
Եւ բոսորագոյն երանգներ պէ՛ս-պէ՛ս
Կը փռեն իրենց շողերը վերջին
Տենդագին սիրով կը յամենան դեռ
Բաժանման թախիծ կը սփռեն չորսդին...
Թա՛ց են տերեւներն, թա՛ց է եւ հոգիս
Շի՛թ-շի՛թ արցունքը կը մառախուղուի
Կը ծածկէ անտառն հաստ վերմակի տակ
Օ՛ տրտմութիւնն իր թող գաղտնի մնայ...
ԵՐԱՆ
............................
ՔԵԶ ՆՄԱՆ, ԱՇՈ՛ՒՆ
Հե՛ւք մը քու շունչէդ կար իմ աշնան մէջ
Բո՛ց մը կրակէդ սիրտս հրավառեց
Շո՛ղ մը թոյրերէդ յար ճառագայթեց
Ու մերժեց մեռնիլ, մընաց լուսեղէ՛ն...
Քեզ նման, աշո՛ւն, մնացի նաշխուն
Սիրտս սրտիդ պէս մի առեղծուա՛ծ էր
Ոչ ոք զայն կրցաւ կարդա՛լ, խորզգա՛լ
Տերեւներուն տակ տեսնել սի՛րտս տաք...
Գաղտնիքը անոր անվերջ հուրհրատե՛ց
Բոցեղէն կրակներ, յոյզեր սիրահեւ
Բայց հրդե՛հն անոր միայն զիս այրեց...
ԵՐԱՆ
............................
ՄԵՐ ՎԵՀԱՇՈՒՆՉ ԼԵՌԱՆ
Եւ չեմ գիտեր ո՞վ է երկներ
Քեզ վեհասլա՛ց ու երկնամե՛րձ
Մեր ցաւե՞րն են քեզ կոթողեր
Որպէս հառաչ աղօթահե՛ւ
Թէ՞ հողէն ես դուն բարձրացեր
Հայոց հողէն տառապահե՛ւ
Եւ հրավառեր, Լո՛յս ես դարձեր
Որ մեր հոգին քե՛զ սեւեռենք...
Քեզի՛ նայինք, քեզմո՛վ լիանանք
Քեզմո՛վ հիանանք լուսապայծառ
Ու միշտ ձգտինք քեզի՛ հասնիլ
Բայց դուն մնաս անմատչելի
Երազի պէս լուսահեղեղ
Երազի պէս անբռնելի
Եւ անոր պէս լուսետետիլ
Կախարդանքով, դիւթանքով լի...
ԵՐԱՆ
............................
ՔԱՆԻ ՄԸ ԲԱՌ
Մոռացութեան լուռ ափերէն
Քանի մը բառ ազատեցի
Անոնց վրայ շունչ փչեցի
Եւ կեանք առին յանկարծօրէն...
 
Ժամանակի խոր անդունդէն
Թրթիռ մը լոյս բերի գիրիս
Շողշողաց ան նշոյլով գէթ
Խաւարին դէմ մոմ մը վտիտ..
 
Անէութեան խուլ վիհերէն
Շեշտեր բերի տուի բառիս
Ան զրնգաց ու ղօղանջեց
Զերթ մանկան ճիչն կենսափթիթ...
 
Գուրգուրացի բառիս վրայ
Որ պսպղար մեկնումէս ետք
Զերթ աստղալոյսն որ կը շողայ
Երբ աստղն ի՛նքն է անէացեր...
ԵՐԱՆ
............................
ԻՐԻԿՈՒՆԸ
Ոսկելո՛յս է, ոսկեշո՛ղ է իրիկունը
Տրտում-անուշ համբոյր ունի հըրաժեշտը
Ծառ ու ծաղկին, քար ու ժայռին, երկնին կապոյտ
Ու ժըպիտն իր կը մարմրի հե՛զ ու քնքո՛ւշ...
 
Սիրալո՛յս է, հրաշո՛ւնչ է իրիկունը
Կը բռնկի վերջին անգամ իր կարօտը
Ու կը գգուէ յուշի՛կ-յուշի՛կ ու թախծագին
Դաշտ ու պարտէզ, փողոցները կիսամայի...
 
Եւ անդորր մը կը տարածուի մթնոլորտին
Կը թափանցէ հոգիները բիւր պարտասած
Երազ մը լոյս կը ծփծփայ հորիզոնին
Ու կը վառէ բորբ սիրտերը սիրածարաւ...
ԵՐԱՆ
............................
ԿԱԹԻԼ ՄԸ ԱՐՑՈՒՆՔ
Կաթիլ մը արցունք ու ծով մը թախիծ
Ովկեան մը խորունկ յոյզի, տագնապի
Անանուն սիրոյ, վշտի, ապրումի
Ալեկոծուեցաւ ալի՛ք առ ալի՛ք...
Շիթ մը արտասուք եւ յորդ անձրեւ էր
Որ ներս հոսեցաւ սրտի սափորին
Հեղեղեց հոգին ափէն յորդեցաւ
Մարդիկ չտեսան այդ ներքին լաւան...
Կաթիլ մը արցունք թարթիչէն կախուած
Անխօս ու անբառ յորձանքէն սրտի
Խտացած յոյզն էր հոգիին համակ
Որուն աղբիւրը միշտ անտես մնաց...
Կաթիլը բարակ ադամանդի պէս
Թանձրացաւ այնքա՛ն ու դարձաւ բիւրեղ
Շողշողաց պայծառ ամէնքին ի տես
Սրտի անհունէն բխած գանձ մըն էր...
ԵՐԱՆ
............................
ՄԱՅՐԵՆԻ ԼԵԶՈՒԻՍ
Շրթունքիս վրայ միւռոն եղար
Հոգւոյս, սրտիս՝ լուսոյ խորան
Քեզմով միայն ես ապրեցայ
Օդի, ջուրի պէս կենսական...
Բառերովդ աղօթեցի
Բառերովդ հաւատացի
Սիրեցի ու մտածեցի
Ըղձացի ու երազեցի...
Դուն անբաժա՛ն ինձմէ եղար
Հոգիիս պէս միշտ հարազատ
Քե՛զ փարեցայ ես տենդագին
Որ ամրանամ օտար հողին...
Դուն դարձար ինձ երդի՛ք, օճա՛խ
Հայրենի տո՛ւն հոգւոյս համար
Հոգեսնո՛ւնդ, հպարտութի՛ւն
Եւ ապաւէ՛ն բիւր հողմերուն...
Քանի սէրեր եկան-անցան
Այլալեզու, օտարականչ
Քե՛զ մնացի հաւատարիմ
Զերթ էութեան անքննելի...
ԵՐԱՆ
............................
ՎԵՐՋԻՆ ՁՕՆԸ
Սաղարթախիտ իմ կաղնիէս շքեղափայլ
Վտիտ ոստ մը մընաց միայն աշնանավառ
Որ դեռ թրթռայ հովիկին հետ, արեւին տակ
Կ'ըմպէ լոյսը, կ'օրհնէ կեանքը սիրավարար...
Ոստին վրայ ոսկեկարմիր, լուսաթրթիռ
Դեռ թռչուն մը կը գեղգեղէ կեանքով արբշիռ
Թառած ճիւղին որ իր տունն է վաղ օրերէն
Ինչպէ՞ս լըքէ, չուէ դէպի այլ երկիրներ...
Թէ գայ ձմեռն ու ծառն ընէ տերեւաթափ
Տերեւներուն հետ այդ վերջին գուցէ իյնայ
Եւ հագագին վերջին երգը ձօն մը դառնայ
Հաւատարիմ սիրոյն անշէջ, լուսաճառագ ...
ԵՐԱՆ ԳՈՒՅՈՒՄՃԵԱՆ