Ազատ Խօսք - Ելեկտրոնային Անկախ Պարբերաթերթ

կայք էջ : www.azadkhosk.com

Խմբագիր - Երան Գույումճեան

Թիւ (95) Հոկտեմբեր 2019

Գրական-Մշակութային

ՓՈՒՆՋ ՄԸ ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՈՒԹԻՒՆՆԵՐ՝ ԵՐԱՆ ԳՈՒՅՈՒՄՃԵԱՆԷՆ

kragan
ԲԱՌԸ
Երբ ամէն ինչ կը վերջանայ
Օրը յոգնած կը յօրանջէ
Մեր միտքերուն, սիրտերուն մէջ
Բառն է որ կը հեւայ դարձեալ
Նոր սկիզբ կ'առնէ, կը թրթռայ
Նոր կայծ կու տայ, կը բոցկլտայ
Նոր միտք կու տայ, կը խոյանայ
Աշխարհներու ծնունդ կու տայ...
Աղօթքի պէս մեզ կ'առնչէ
Լոյսին, յոյսին, Արարիչին
Աղօթքի պէս կը վարարէ
Հոգիները արարչածին...
Բառը՝ աշխարհ ու տիեզերք է
Խոկումներու խորան մըն է
Լոյսի, սիրոյ փնտռտուք է
Վառ յոյզերու ներշնչում է...
Բառը երազ ու անուրջ է
Նոր աշխարհի արարում է
Խոստովանանք մըն է անկեղծ
Ինքդ քեզի ու խղճիդ հետ...
Բառին վերջը մահը ինքն է
Բառը կեանք է ու ոգի է
Արարում մը՝ որ վերջ չունի
Մինչ վերջին շունչը մեր կեանքին...
ԵՐԱՆ
......................
ՏԱՐՓԱՆՔՈՎ ՄԸ ՀՐԱՎԱՌ
Աշնան նաշխուն կածանին մէջ մոլորուէի
Մոռցած հոգեր, խռովքներ բազում ու տաղտկալի
Սիւքը մեղմիւ շոյէր գլուխս խոնջ ու յոգնած
Ու փարուէի երանգներուն աշնանավառ...
 
Տերեւները ինձ պատմէին հեքիաթն լուսէ
Սօսափիւնովն իրենց քնքուշ զերթ մեղեդի
Ուր համակ կեանք մը կը տրոփէ երազահեւ
Ուր շրշիւնը սիրոյ դող է սրսփագին...
 
Երա՛նգ-երա՛նգ հաղորդուէի խոր խորհուրդին
Կեանքի իրենց հրակարմիր մայրամուտին
Եւ տարփանքով մը հըրավառ հոգիս կառչէր
Կեանքի լոյսին, մարդ էակին, տիեզերքին....
ԵՐԱՆ
......................
ԺԱՄԱՆԱԿԻՆ
Ժամանակը խլեց տարաւ գարուննե՛րս կենսափթիթ
Երազնե՛րս տուաւ հովին, զանոնք ըրաւ հողմացըրիւ
Ու սահեցաւ այնպէս արա՛գ որ չնայէր գէթ մի վայրկեան
Թէ ի՛նչ աւեր ան կը գործէր անցումովը կործանարար...
 
Ամառներուս հո՛ւրը մարեց անգթօրէն ու անայլայլ
Ուր բո՛ց ու կրա՛կ հրկիզէին սիրտս, հոգիս ջահավառեալ
Խոնջէնք չունէր կորովս պիրկ, եռանդս վառ, հրայրքս թէժ
Ու կը թուէր ժամանակն պիտ' բացառէր զիս աւերէն...
 
Գէթ իմ աշնան խնայէ՛ զարկդ, թող հուրհրատէ շքեղօրէ՛ն
Չէ՞ որ աշնան միրգերն հիւթեղ կը բաշխուին առատօրէ՛ն
Միրգեր որոնք կուտա՛կ-կուտա՛կ գարնան արեւ ունին լուսէ
Հուրքը ամռան որ շի՛թ առ շի՛թ սիրահիւթն իր թող ընծայէ...
ԵՐԱՆ
......................
ԸԼԼԱ՛Մ
Իրիկնային անդորրն ըլլա՛մ
Քնքուշ հպիմ յոգնած մարդուն
Ցրեմ խոնջէնքն ու ցաւերն ալ
Երազ փռեմ իր աչքերուն...
 
Իրիկնային հովիկն ըլլա՛մ
Փարուիմ մեղմիւ ծառին, ծաղկին
Տարածեմ շունչս հոտեւան
Բուրումներով սիրափթիթ...
 
Գգուեմ կոպերն ծերին, մանկան
Շոյանքով մը սիրագորով
Խաղաղ նիրհեն մինչ լուսաբաց
Անուրջներով բիւր, քաղցրօրօր...
ԵՐԱՆ
......................
ՄԱՆԿՈՒԹԵԱՆ ԱԿՈՒՆՔՆԵՐԷՍ
Մանկութեան լոյս ակունքներէս
Լուսափունջեր ինձ պիտ' բերեն
Մաքո՛ւր, մաքո՛ւր այն բերկրանքը
Անապական լոյս թրթիռը
Որ միշտ մնաց հոգիիս մէջ
Ու ճառագեց մռայլ օրերուս
Զայն ընծայեց լուսացնծուն...
Մանկութեան խօլ տարիներէս
Միամիտ սրտի կոյր հաւատք մը
Դեռ պիտ' ցոլայ միշտ լուսերես
Ու պիտ' գտնէ լոյս ճաճանչ մը
Մարդկային գորշ ժխորին մէջ
Ու սեւն անգամ սպիտակ տեսնէ
Դեռ պիտ' խնդայ զարմանատես...
ԵՐԱՆ
......................
ԱՅԲ-ԲԵՆ-ԳԻՄԻԴ
Այբ-բեն-գիմիդ տառերը լոյս
Երբ կը կաթին գրչիս ծայրին
Ինձ կը թուի հատի՛կ-հատի՛կ
Աստղիկներ են երկնէն անհուն...
 
Այբ-բեն-գիմիդ տառերը սուրբ
Երբ կը հեգեն վիհը հոգւոյս
Ինձ կը թուի պարիկներ են
Իջած երկնէն հրաշքի մը պէս...
 
Այբ-բեն-գիմիդ խորհուրդով մեծ
Երբ կը բանամ սիրտս, հոգիս
Ինձ կը թուի բանալի են
Բիւր սիրտերու առեղծուածին...
 
Այբ-բեն-գիմիդ տառերով հրաշք
Դեռ կը խօսիմ Աստուծոյ հետ
Եւ նուաստս կը բարձրանայ
Դէպի երկինքն անծիր, անեզր..
ԵՐԱՆ
......................
ՈՒ ԵՐԲ
Ու երբ ամէն բան աւարտի
Ձըմեռ չոքէ սրտիս ափին
Յուշերս բորբ պիտ' բորբոքեմ
Գուցէ գտնեմ կայծ-հիւլէներ
Որ անթեղուած պիտի ապրին
Սրտիս խորունկ սափորին մէջ
Եւ կայծկլտան սիրոյ շիթեր
Պարունակիս մէջ լուսածին...
Կայծերուն հետ պիտ' հրավառի
Էութիւնս ձմեռուան մէջ
Մոռցած տարիք, մոռցած ձըմեռ
Պիտի երգէ լոյս ու արեւ...
ԵՐԱՆ ԳՈՒՅՈՒՄՃԵԱՆ