Ազատ Խօսք - Ելեկտրոնային Անկախ Պարբերաթերթ

կայք էջ : www.azadkhosk.com

Խմբագիր - Երան Գույումճեան

Թիւ (87) Յունուար 2019

Գրական-Մշակութային

ՓՈՒՆՋ ՄԸ ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՈՒԹԻՒՆՆԵՐ՝ ԵՐԱՆ ԳՈՒՅՈՒՄՃԵԱՆԷՆ

kragan
ԱՉՔԵՐԸ
Մերթ կը ժպտին, շող կ'արձակեն,
Մերթ տժգոյն են ու մթագնած....
Մերթ ալ շանթ ու կայծ կ՛արձակեն,
Հուր ու կրակ արեւավառ...
Արցո՛ւնք-արցո՛ւնք կու լան անոնք
Երբ կը յորդի սրտի բաժակն
Ներս կուտակուող արտասուքէն ....
Մերթ տխրութեամբ կը վարակեն
Մերթ խինդ-ծիծաղ անոնք դառնան
Մերթ քնքշութիւն, սէր ճառագեն
Մերթ անտարբեր քար կը դառնան
Աչքե՛ր, աչքե՛ր
Ձեզ կը փնտռեմ ես ամէնուր...
Դուք՝ չըսուա՛ծ խօսք, անկե՛ղծ ապրում
Ցոլքը հոգւո՛յն, անսքօղ յո՛յզ
Հայելին էք բիւրեղ, անխաբ
Սրտին, հոգւոյն խօսքը անբառ...
ԵՐԱՆ
...............
ԳԻՇԵՐՈՒԱՆ ՄԷՋ
Գիշերուան մէջ լո՛ւռ ու յուշի՛կ
Հրեշտակներու ձայնն է վճիտ
Հոգիներու խաղաղութի՛ւն
Աղօթաձայն օրհներգութի՛ւն...
 
Ակնթարթ է սուրբ արարման
Երբ կայծը սուրբ փայլատակման
Տիեզերքէն այցի կու գայ
Կը բռնկի բոցով վառման...
 
Հոգիս շատնայ անհունօրէ՛ն
Մթան մէջ լո՛յս հուրհրատէ
Խոհի, յոյզի շողքեր լուսէ
Արեգակնե՛ր վառէ կարծես...
 
Եւ գուցէ ի՛նք՝ արեգակը
Խոհի, յոյզի հրաբուխ մըն է
Որ իր լաւա լոյսը սփռէ
Լուսաւորէ ողջ աշխարհը:
ԵՐԱՆ
...............
ԳՐԵԼԸ..
Գրելը կարծես՝ երկնային պարգեւ
Գտաւ զիս օր մը անձկութեան պահիս
Երբ սիրտս կարծես ափէ ափ լի էր
Եւ կը որոնէր ճամբայ մը ելքի...
 
Արցունքի նման ան բորբ յորդեցաւ
Սրտիս բաժակէն զերթ հրաշէկ լաւա
Անոր յար նման հոսեցաւ տա՛ք-տա՛ք
Եւ զիս մկրտեց գըրի՛չ մը նուաստ...
 
Յետոյ ծիածան մը շողաց սրտիս
Շի՛թ-շի՛թ բառերն անձրեւի նման
Փարատեր էին հոգւոյս ամպ-թախիծն
Ընծայեր էին երկինք մաքրափայլ...
 
Գրելը դարձաւ սրտիս բալասա՛ն
Բուժիչ դե՛ղ, դարմա՛ն, ցաւի ամոքի՛չ
Գրելը դարձաւ բերկրանք ցնծագին
Զիս երկնին կապող օղա՛կ մը ոսկեայ..
ԵՐԱՆ
...............
ԵՐԿԻՆՔ ԱՆՀՈՒՆ
Լուսակապո՛յտ, լուսաթափա՛նց երկինք անհո՛ւն
Կը տարածուիս անեզրական լուսացնծո՛ւն
Բիւր խռովքներէն վեր կը բացուիս անհունօրէ՛ն
Բիւր սիրտերը կը կամարես ծիածանի պէս...
Վե՛ր բարձրանամ քու տեսիլքիդ համայնակա՛ն
Մանրուքներէն վեր խոյանամ երկնասըլա՛ց
Ու նոր աչքով դիտեմ աշխարհն այս հրաշալի՛
Տեսնեմ համայնն ու գրկեմ զայն գորովալի՛ց:
ԵՐԱՆ
...............
ՀՈԳՒՈՅՍ ԸՂՁԱՆՔԸ
Ծառս պտղատու մնա՛յ բերքառատ
Ի վայելումն շրթանց ծարաւի
Թող լոյսի շիթեր ան անձրեւէ յար
Սիրոյ կաթիլներ տոչորուն սրտին...
Ըղձանքը հոգւոյս ա՛յս է գերազանց
Պտղաբերումս ըլլայ դեռ երկար
Միրգերով հիւթեղ եւ արեւահամ
Քաղցին ոգեկան դառնայ հոգեհաց
Ու դեռ սպեղանի, ցաւերու դարման
Վէրքի բալասան, վիշտի սփոփարար...
Թող պտուղներս բիւր քիմքեր օծեն
Դառնան հոգեհաց, սրտի մանանա
Բաժակ մը գինի որմէ արբենան
Սրտի ցնծութեամբ հոգին պարուրեն...
ԵՐԱՆ
...............
ՀԱՅՐԵՆԵԱՑ ՀՈՂԻՆ ՎՐԱՅ
Ամէն քայլին մի մատուռ է
Ամէն քայլին մի խաչքար է
Հողն հայրենեաց սուրբ տաճար է
Աղօթաբոյր մեղեդի է..
 
Հոն պիտ' քալես մե՛ղմ, երկիւղա՛ծ
Քայլերուդ տակ աճիւննե՛ր կան
Մեռելներուն սրբադասեալ
Հերոսներուն անմահական...
 
Հոն պիտ' քալես խոնա՛րհ ու հե՛զ
Դարերու շո՛ւնչն է որ շնչես
Եւ կը թուի թէ պապերդ
Քեզ կը հսկեն իրենց կայքէն...
 
Հոն պիտ' քալես յար տեսլավա՛ռ
Արարատն է դէմդ կանգնած
Որպէս վկան մեր անցեալին
Ծագելիք նոր արշալոյսին:
ԵՐԱՆ
...............
ՀՈՂԻՍ ԿԱՆՉՆ Է
Ուրախութիւն կայ սրտիս մէջ
Բերկրանք մ'անափ լուռ կը խայտայ
Հեռուէ հեռու հողիս կա՛նչն է
Երա՛զ դարձած ազատութեան...
Մեր տառապանքն զայն դիեցուց
Դար ու դարեր մինչեւ երէկ
Մեր տեսիլքը զայն շողացուց
Մեր հայեացքին ճաճանչագե՛ղ...
Երկնահա՛մը անոր հիմա
Կ'օծէ մեր քիմքն ու մեր հոգին
Մեզ կը տանի դարերը հի՛ն
Ապագայի՛ն կը բացուի ան...
Բայց դեռ պիտի զայն փայփայենք
Գորովանքով զայն պիտ' պատենք
Ան ամէն օր պիտի մեծնայ
Զերթ մանուկը զարմանահրա՛շ:
ԵՐԱՆ
...............
ՂՕՂԱՆՋ ՀՈԳԵԿԱՆ
Քաղցրի՛կ լեզու, իմ հայերէ՛ն, ոսկեղենի՛կ, սիրակարկա՛չ
Իմ ամէնէ՛ն մտերիմը, իմ ամէնէ՛ն սրտակիցը
Որ ամէն պահ ու ակնթարթ սրտիս, մտքիս լեզո՛ւ կու տաս
Կը ղօղանջե՛ս հոգիիս հետ որպէս անոր վճիտ ձայնը...
Մերթ կը խնդաս հրճուանքով վառ, մերթ ալ կու լաս դուն անարցունք
Մերթ թռթռաս բորբ յոյզերով, մերթ լուռ ցաւիս՝ խղճիս տրոփիւն
Մերթ մորմոքիս դուն տանջահար, մերթ դայլայլես զուարթագին
Մերթ ալ աղօթք դուն կը դառնաս Բարձրեալին հետ հաղորդակից...
Դուն ամէն պահ՝ ձայն մայրակա՛ն, կը հնչես յար եւ սիրտ կու տաս
Նոր-նոր միտքեր յուշես ինծի, նոր յոյզերով կը վարարես
Նոր թեւ, թռիչք կու տաս հոգւոյս որ ճախրեմ վեր տաղտուկներէն
Գօտեպնդես կամքով արի ու ոգիով արմենաւա՛նդ...
Եւ որքան ալ ես քեզ սերտե՛մ, խօսի՛մ, գրե՛մ ու փայփայե՛մ
Կը մընամ լոկ ծառա՛դ նուաստ, յետին մշակ Բա՛ռ ու Բանի՛դ
Քանզի խորին խորհուրդ ես դուն Լոյսի՛ն նման ու տիեզերքի՛ն
Քեզմով կ'աճի, մեծնայ հոգիս, հիւլէս դառնայ արարչահե՛ւ:
ԵՐԱՆ ԳՈՒՅՈՒՄՃԵԱՆ