Ազատ Խօսք - Ելեկտրոնային Անկախ Պարբերաթերթ

կայք էջ : www.azadkhosk.com

Խմբագիր - Երան Գույումճեան

Թիւ (83) Սեպտեմբեր 2018

Գրական-Մշակութային

ՓՈՒՆՋ ՄԸ ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՈՒԹԻՒՆՆԵՐ՝ ԵՐԱՆ ԳՈՒՅՈՒՄՃԵԱՆԷՆ

kragan
ԱՅԳԱԲԱՑ Է
Այգաբաց է երկնակապո՛յտ
Լոյսի տօն է վարդափրփո՛ւր
Լոյսն տեսնելու երջանկութի՛ւն...
 
Ծառ ու ծաղիկ բացուին լոյսին
Տերեւները երգեն մեղմիւ
Լոյսն շնչելու երջանկութի՛ւն...
 
Թռչունները կը դայլայլեն
Ուրախ ճախրեն երկնքին մէջ
Լոյսն երգելու երջանկութի՛ւն...
 
Սիրտս բացուի լոյսին զուա՛րթ
Հոգիս կ'ըմպէ լոյսն անսահմա՛ն
Լոյսն ապրելու երջանկութի՛ւն:
ԵՐԱՆ
........................
Ազատութի՛ւն,
Նուաճեցի քեզ շո՛ւնչ առ շո՛ւնչ
ու հե՛ւք առ հե՛ւք
Ստեղծեցի քեզ հոգւոյս մէջ՝
լոյսի՛ հիւլէ..
Լոյսովդ լոկ եւ յոյսովդ
ես ապրեցայ...
Վեհ երազդ, վառ տեսիլքդ
շողացին վա՛ռ
Եւ դիմացայ չար հողմերուն
լուսահալած...
Մաքառեցայ, պայքարեցայ
քեզի համար...
Զի առանց քեզ, գերութի՛ւն է
համատարած
Զի առանց քեզ, կաւս հողէ
հողին դառնայ...
Դուն ես միայն որ թռի՛չք կու տաս
երկնասլա՛ց
Աստուածներո՛ւն զիս մօտեցնես
վսեմափայլ
Կաւս դարձնես լոյսի անօթ
Անմահակա՛ն
Աստղերուն պէս դառնամ ես աստղ
Լուսաճառա՛գ:
ԵՐԱՆ
........................
ԻՐԻԿՆԱՆԱԼ
Իրիկնանա՛լ քաղցրահամբոյր
ու ծիրանի
Բոցավառի՛լ հրդեհներուն
հորիզոնի
Դեռ հաւատա՛լ ծիրանեգոյն
այն երազին
Որ ծագեցաւ զուարթալոյս
արշալոյսիս
Բողբոջեցաւ սէրերուս հետ
գարնանային
Դարձաւ հրկէզ, դարձաւ կրակ
արեգնային
Ու դեռ կանչէ զիս հեռուէն
ոսկեկարմիր:
ԵՐԱՆ
........................
ՀԱՅ ԴՊՐՈՑԻՆ
Ամէն հայ դպրոց ազնիւ վրէ՛ժ է լոյս
Հայ հոգիի հե՛ւք, սուրբ մկրտութի՛ւն
Ուր Հայկեան ոգին կը վերյառնէ բորբ
Կը սլանայ դարձեալ դէպ' Մասիսը սուրբ...
 
Յարկին տակ անոր՝ լուսեղէ՛ն տաճար
Մատղաշ տունկերը հայոց կաղնիին
Կը կենսաւորուին լոյսով Մեսրոպեան
Կ'ըմպեն դարաւոր լոյսը հրաշածին....
 
Մեծասքանչը սուրբ հնչիւն առ հնչիւն
Կ'օծէ քիմքն անոնց՝ հրեղէն բարբառ
Դարերու շունչը՝ անմահ էութիւն
Կը միախառնէ գալիքին կայտառ..
 
Նոր բողբոջներուն՝ հրավառ արեւներ
Կաթ-կաթ կը ծորեն շողք ու ճաճանչներ
Զանոնք կ'ընծայեն արեւորդիներ
Կերտելու վաղուան նոր արշալոյսներ..
ԵՐԱՆ
........................
ՊՈԷԶԻԱ
Քեզ շո՛ւնչ առ շո՛ւնչ եւ հե՛ւք առ հե՛ւք
Հիւսեցի բորբ սրտիս կրակէն
Բառերդ լոյս ծնունդ առին
Անոր հրէ քուրային մէջ...
Կրակուած սիրտս քե՛զ որոնեց
Որպէս բուժիչ սպեղանի
Որ իր ցաւին միախառնէր
Բաժակ մը լոյս երկնապարգեւ
Ցաւին մուխը ան փարատէր
Գեղեցկութեան հրայրքո՛վ լուսէ...
Ցաւս յանկարծ վսեմացաւ
Աստուածներուդ շունչով հրեղէն
Շողեր հագաւ ճաճանչափայլ
Արեւացա՛ւ ան հրակէզ..
Երկունքէն ետք տառապագին
Ծնունդ առիր ծիրանավա՛ռ
Օրերուս մէջ դուն խառնեցիր
Վառ խնդութի՛ւն, անգին բերկրա՛նք...
Ի՞նչ բառերով քեզ օրհներգեմ
Հոգեծնո՛ւնդ ես լուսեղէն
Արեգակնե՛ր դուն կը վառես
Սրտիս փոքրիկ բաժակին մէջ:
ԵՐԱՆ
........................
Ո՞Վ ԻՄԱՆԱՅ
Պահեր կան երբ մուսաս վսեմ
Ինձ կը յուշէ տողեր լուսէ
Հովէն, ծովէն ան կը բերէ
Գրչիս ծայրին կը հասցնէ...
 
Պահեր կան երբ մուսաս անգին
Անակնկալ կը յայտնուի
Կը ներշնչէ, կը թելադրէ
Փոխարէնը ոչինչ կ'ուզէ..
 
Պահեր ալ կան, երբ սրտնեղած
Ի չիք դառնայ, կարծես չկայ
Կը թողու որ ես տանջուիմ
Զինք որոնեմ կարօտագին...
 
Ո՞վ իմանայ խորհուրդն անբաւ
Բառ ու բանին արարչական
Որ թեւերուս սլացք կու տայ
Դէպ' անհունը անեզրական:
ԵՐԱՆ
........................
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻՆ....
Յոյսս կ'առկայծի, կը բոցավառի
Վերածնունդդ կը տեսնեմ լուսէ
Պիտ' դարձեալ ծնիս որպէս նոր փիւնիկ
Յոգնած աշխարհի փշրած երազէն ....
 
Արիւնդ հնամեայ, որպէս նոր աւիշ
Պիտ' խուժէ դարձեալ հին կոճղդ ի վեր
Պիտ' վերազարթնուս մանկան մը նման
Ոգիով պայծառ, սիրտով սիրավառ...
 
Հնօրեայ փառքիդ նոր փայլ պիտի տաս
Պիտ' խայտաս արեամբ նորոգ, կենսունակ
Քեզ վաղուց մեռած կարծողներն դժնէ
Մնան ապշահար գարնանդ ի տես...
 
Չէ՛, դուն մշտեռանդ պատանի մնաս
Իտէալներով վեհ ու երկնասլաց
Երազներով լոյս, որոնց յար նման
Պիտի կերտես դուն մի նոր Հայաստան...
........................
ԿԱՐՕՏԻ ԿԱՆՉՈՎ
Հոգիս յաճախ թռիչք կ'առնէ
Դէպ' Կիլիկիոյ սարերը սէգ
Որուն մովը մշուշապատ
Աչքերուս դէմ լուռ կը ծփայ...
Կարօտի կանչ մ'ունին կարծես
Այդ լեռներուն մէջ ծուարած
Վանքերը բիւր, ամրոց ու բերդ
Աւերակուա՛ծ, կարօտավա՛ռ..
Դեռ սպասում մ'անոնք ունին
Տէրերուն հին ու հարազատ
Անոնց շունչի՛ն, անոնց հեւքի՛ն
Խօսք ու զրոյցին արմենակա՛ն..
Հոգիս ճախրէ սուրբ հայրենեաց
Վայրերը այն դեռ քաղցրայո՛ւշ
Ուր պապերուս աճիւնը կայ
Ձուլուած հողին սրբազնաշո՛ւնչ..
Հայեացքիս դէմ յառնեն անոնք
Բիւր ասպետներն հայ Կիլիկիոյ
Որոնք եղան խիզա՛խ, ազնի՛ւ
Ստեղծագո՛րծ ու քաջարի՛...
Այնտեղ յածեն դեռ ոգիներն
Անոնց լուսէ ու սիրաջերմ
Ու կը ցոլան մաքրամաքո՛ւր
Ցո՛լք մը վճիտ՝ սրտիս պանդուխտ:
ԵՐԱՆ ԳՈՒՅՈՒՄՃԵԱՆ