Ազատ Խօսք - Ելեկտրոնային Անկախ Պարբերաթերթ

կայք էջ : www.azadkhosk.com

Խմբագիր - Երան Գույումճեան

Թիւ (82) Յուլիս 2018

Գրական-Մշակութային

ՀԻՆ ՎԷՐՔ

kraganԾիծաղելի ըլլալու չափ՝ արտասովոր կերպով էր շպարուած:
Դէմքը այնքան ծեփած էր մորթի գոյն քրէմով, որ չէր յաջողած զայն լաւապէս տարածել եւ օծանելիքը կնճիռներուն մէջ խտացած գունտի վերածուած էր: Աչքերը եւ յօնքերը հաստ, սեւ ծարիրով գծած՝ շրթունքները վառ կարմիր, իսկ կարճ մազերը դեփ – դեղին ներկած, կատարեալ կրկէսի ծաղրածուի մը տեսք ստացած էր :
Այս կինը չէր գիտե՞ր, որ շպարուելու այդ ոճը այլեւս ժամանակավրէպ էր:
Հապա՞ հագուստը. աչքառու գոյներով, ծաղկաւոր, անթեւ վերնաշապիկը երեւան կը հանէր թեւերուն լխկած միսերը, որոնք իւրաքանչիւր շարժումի հետ կը թրթռային:
Երեւանի Օփերան եզերող սրճարաններէն մէկը նստած էինք ընկերներով:
Երբ, ինք մտաւ իր ամուսնին հետ՝ որ դատապարտուածի նման իրեն կ'ընկերանար, բոլոր գլուխները իր կողմը դարձան:
Երկուքն ալ եկան մեր քովի սեղանը գրաւեցին:
Ես խանդավառութեամբ կը պատմէի նախորդ օրուան պատահած միջադէպը, որուն հերոսը եւ միաժամանակ զոհը ես եղած էի, իմ անճարակութեանս պատճառով. սեղանակիցներս լիահագագ կը խնդային:
Նկատեցի, որ նորեկ կինը ուշադրութեամբ իմ կողմս կը նայէր եւ կարծես մտիկ կ'ընէր: Անշուշտ սփիւռքահայ ըլլալս գիտցաւ, մանաւանդ բայերուն ընկերացող «կոր»երը լսելով:
Բաւական ատեն սպասելէ յետոյ, ալ չդիմացաւ եւ խօսքը ինծի ուղղելով հարցուց.
- Կը ներէք տիկի՛ն , դուք Հալէպէ՞ն էք:
- Էի- պատասխանեցի- բայց, շատոնց է, որ Արժանթին հաստատուած եմ:
- Կարծեմ ես ձեզ տեսած եմ:
- Իրապէ՞ս –հարցուցի զարմացած- այսքան երկար տարիներ յետոյ ինչպէ՞ս կրցաք զիս ճանչնալ. անկեղծ ասած՝ ես ձեզ չեմ ճանչնար:
- Ձեր ձայնը եւ նայուածքը շատ ծանօթ կը թուին ինծի: Դուք Քարէն Եփփէ ճեմարանի ուսանող էիք չէ՞, եւ ձեր անունը Սեդա՞, ո՛չ, ոչ՛, Սօսէ է, եթէ չեմ սխալիր:
- Նախանձելի յիշողութիւն ունիք –ըսի իրապէս նախանձելով, միաժամանակ քիչ մըն ալ եսս փայփայուած զգացի, որ տակաւին երիտասարդ օրերու հետքեր կը վերապրին դէմքիս վրայ:
- Պիտի փափաքէի այս օրերէն մէկը ձեզի հետ սուրճ մը խմել, կամ միասին ճաշել, -ըսաւ:
- Ոչ մէկ անպատեհութիւն:
Իրենք մի քանի օրէն պիտի վերադառնային Միացեալ Նահանգներ:
Յաջորդ օրն իսկ հանդիպեցանք « Ճեզվէ » ծանօթ սրճարանը:
Այս անգամ աւելի զուսպ էր արտաքինը: Հաւանաբար ինք անդրադարձած էր, որ ուշագրաւ եղած էր, կամ ալ ամուսինը զինք կարգի հրաւիրած: Բարեբախտաբար թեւերն ալ գոցած էր:
Ճամբան հարթելու համար, մեր խօսակցութիւնը սկսաւ հանրապետութեան հարիւրամեակին առթիւ կատարուող փառաւոր տօնակարութիւններուն մասին ակնարկութիւններով, տիրող խանդավառ մթնոլորտին եւ ժողովուրդի լաւատեսութեան մասին, նորընտիր վարչապետին ընտրութեան առթիւ:
Ինք առաջին անգամն էր, որ կ'այցելէր հայրենիք. ուրախութեան, յուզումի եւ կարօտի զգացումներ միախառնուած էին. աչքերը կը լեցուէին եւ ձայնը կը դողդղար:
Աստիճանաբար խօսակցութիւնը անձնական բնոյթ ստացաւ: Խօսեցանք մեր ծննդավայրէն հեռանալուն եւ անոր թողած հետքերուն մասին. նոր բնակավայրին առաւելութիւններուն եւ թերութիւններուն մասին:
Արդէն կէսօր եղած էր. որոշեցինք ճաշել «Այնթէպ» ճաշարանը մեր արեւելեան համով կերակուրները:
Խօսակցութիւնը հեզասահ կ'ընթանար:
Տարիները կը նահանջէին սրընթաց:
Մինչեւ, որ հասանք երկրորդականի տարիներուն. Պրէօվէի դասարանը:
Ինք այդ տարին մեր դպրոցը եկած էր օտար վարժարանէ մը. հետեւաբար բոլորովին նոր էր շրջապատը:
-Դժբախտաբար լաւ յիշատակ չունիմ ձեր դպրոցէն- այս անգամ սկսաւ քիչ մը յարձակողական ոճով:
Զարմացած երեսին նայեցայ:

-Այո՛- շարունակեց – ես անտարբերութիւն մը տեսայ ձեր կողմէ. մանաւանդ պզտիկ խմբակ մը կար աղջիկներու, որոնք միշտ միասին էին զբօսանքներուն, դասարանին մէջ, եւ ուսուցիչներուն սիրելիներն էին իրենց աշխատասիրութեան պատճառով, ինչպէս նաեւ մանչերուն համար ալ ցանկալի էր անոնց բարեկամութիւնը: Մէկ խօսքով՝ դասարանին առանձնաշնորհեալներն էին անոնք :
Քանիցս փորձեցի իրենց մօտենալ, բայց զիս անտեսեցին. շատ վիրաւորուած զգացի:
Երբ պետական քննութիւններուն թուականը մօտեցաւ, վերջին փորձ մըն ալ ըրի, որպէսզի միասին պատրաստէինք դասերը. ո՛չ մէկ արձագանք:
Դասարանին մէջ միայնակ աղջիկ մը կար, որշատ բարի եւ համեստ էր եւ նոյնքան ալ ծոյլ, աւելի ճիշդ շատ սահմանափակ կարողութեամբ. ան էր, որ ինծի մօտեցաւ եւ միասին պատրաստեցինք քննութիւնը եւ արդիւնքը հարկաւ, ակնյայտ էր.... ձախողեցանք երկուքս ալ:
Նորէն իններորդ դասարան մնալ շատ հաճելի չէր ինծի համար, բայց տեղի տուի ծնողքիս խօսքին եւ գացի դպրոց: Եւ դու՛ն, Սօսէ,՛ այդ խմբակին մէջ էիր:
- Ե՞ս, - հարցուցի անակնկալի եկած –բացարձակ չեմ յիշեր նման խմբակ մը. այս ըսածներդ նորութիւն են ինծի համար. եւ ես, ոչ իսկ քեզ կը յիշեմ:
-Ես իրականութիւնն է, որ կը պատմեմ քեզի – պնդեց: Դուք պատճառ եղաք, որ ես պրէօվէին ձախողիմ:
Մտքէս կը խնդայի, որ իր ձախողութեան պատճառը ուրիշին վերագրէ:
- Դուք տասներորդ դասարան անցաք եւ սկսաք ֆըթուէի տարազ կրել. ես նախանձով կը դիտէի ձեզ: Հազիւ երկու ամիս հանդուրժեցի. մթնոլորտը տանելի չէր ինծի համար:
Այդ տարուան դասընկերներուս մէջ եւս, ես կը շարունակէի դրսեցի մնալ:
-Ձգեցի դպրոցը վերջնականապէս: Արդէն յաջորդ տարին ամուսնացայ եւ Սան Ֆրանսիսքօ փոխադրուեցայ: Ես կը յիշեմ այդ խմբակի աղջիկներուն բոլորին անունները, որովհետեւ անոնք շատ ցաւ պատճառեցին ինծի:
Ձայն չհանեցի:
Ինք իրեն չէր ներած պրէօվէի ձախողութիւնը եւ տարիներու ընթացքին, վիպականացուցած էր ճեմարանի մէջ անցուցած մէկ ու կէս տարին . Եւ հիմա,որ զիս տեսաւ, առիթը յարմար նկատեց դուրս թափելու համար իր մէջ կուտակուած թոյնը:
Չուզեցի իրեն հետ վիճիլ երեւակայական դէպքի մը համար, որ կէս դար առաջ պատահած էր: Ուշագրաւը այն էր, որ ուսանողական կեանքի մէջ, սովորական նկատուող եղելութիւն մը, կամ երեւոյթ մը այսքան տարի յետոյ, տակաւին նոյն ուժգնութեամբ կը բաբախէր իր սրտին մէջ:
Հին վէրք մըն էր, որ թարախոտած էր եւ պէտք է պայթեր մէկուն վրայ եւ ես եղայ այդ քաւութեան նոխազը:
Գոնէ հոգին թեթեւցած եւ խաղաղած վերադարձաւ տուն:
ՍՕՍԻ ՀԱՃԵԱՆ