Ազատ Խօսք - Ելեկտրոնային Անկախ Պարբերաթերթ

կայք էջ : www.azadkhosk.com

Խմբագիր - Երան Գույումճեան

Թիւ (81) Յունիս 2018

Գրական-Մշակութային

ՓՈՒՆՋ ՄԸ ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՈՒԹԻՒՆՆԵՐ՝ ԵՐԱՆ ԳՈՒՅՈՒՄՃԵԱՆԷՆ

kragan
ԱԶԱՏՈՒԹԻՒՆ
Ազատութի՛ւն, շողացիր դուն
արեւափայլ
Կեանքիս բոլոր ճամբաներուն
մրրկահար...
Մերթ դուն դարձար անհա՛ս թռչուն,
կապո՛յտ երազ
Մերթ ալ՝ անչափ մօտիկ ինծի
զերթ սրտիս զարկն...
Ափերս միշտ քե՛զ երկարած
ես ապրեցայ
Շունչս շունչէ՛դ միշտ կեանք առաւ
լուսավարար...
Եւ ես գիտցայ որ դուն մընաս
յար աննուա՛ճ
Ծարաւովդ ես տոչորի՛մ
կեանք մը համակ
Վերստեղծեմ քու պատկերդ
անմահական
Եւ այդ տենդով ու այդ տենչով
մնամ ազա՛տ...
ԵՐԱՆ
......................
ԻՆԾԻ ԿԸ ԹՈՒԻ
Բառ ու տողեր անչափ շատ են
Բայց սիրտ գերող խօսքը չկայ...
 
Գոյն գոյն ծաղիկներ կան պէսպէս
Բայց հոտեւան բոյրը չկայ...
 
Խնճոյք, խրախճանք է ամէն տեղ
Բայց խնդութիւնն է նուազեր...
 
Ընկերներ կան շատ, անհամար
Բայց սիրտէ սիրտ կամար չկայ...
 
Մարդն առանձին կը տագնապի
Իր ցաւերուն հետ մեն-մենակ...
 
Արդեօ՞ք ամէն բան փոխուեր է
Թէ՞ լոկ ինծի թուի այդպէս...
ԵՐԱՆ
......................
ԺՊԻՏՆԵՐՈՒ ԾՈՎ, ՀԱՅԱՍՏԱՆ
Ժպիտներու ծո՛վ, Հայաստա՛ն
Ցոլա՛, շողա՛ դուն յաւիտեան
Ազատութիւն նուաճեցի՛ր
Կամքով հզօր, արիասիրտ...
Միասնական պայքարդ բո՛րբ
Պսակուեցաւ յաղթանակո՛վ
Ակնթարթ մ'էր հայ պատմութեան
Որ վերյառնեց յաւերժաբար..
Ազատ Հայկի ոգին արի՛
Վերընձիւղեց հըրաշալի՛
Մտաւ մէն մի հայորդիին
Սրտի՛ն, մտքի՛ն ու հոգի՛ին
Անպարտելի ոգի դարձաւ
Հաւաքակա՛ն, միասնակա՛ն
Նոր էջ բացաւ հին պատմութեան
Որ պիտ' ապրի յար յաւիտեան:
ԵՐԱՆ
......................
ԻՆՁՄԷ ՊԻՏԻ ՄՆԱՆ
Ինձմէ պիտի մնան գուցէ
Տողեր ցրուած ասդին-անդին
Ուր դեռ հոգիս պիտ' ճաճանչէ...
 
Ինձմէ պիտի մնան յուշեր
Սիրողներուս սրտերուն մէջ
Որոնք պիտի լուռ առկայծեն...
 
Ինձմէ պիտի մնան հեւքեր
Որոնք չառին բառի հանդերձ
Օդին մէջ լուռ պիտ' մրմնջեն...
 
Ինձմէ երազ մը պիտ' մնայ
Որ դեռ մարմին պիտի հագնի
Յետնորդներուս գալիքին վառ:
ԵՐԱՆ
......................
ԼՈՅՍ ՔԱՂԵՑԻ
Լոյս քաղեցի կեանքիս հազար
ճամբաներէն
Լոյս քաղեցի ցաւէս, խինդէս
ու տագնապէս
Համբոյրներէն, ժպիտներէն
երազներէն
Հայեացքներէն, բարեւներէն
բիւր խօսքերէն
Եւ հասկցայ թէ մութն անգամ
խաւարամած
Լոյսի կարօ՛տ, լոյսի տենչա՛նք
էր ցաւատանջ
Եւ զգացի թէ չարն անգամ
սիրտով դաժան
Բարութեան լոյս տենչար ահով
ու տենդահար
Ըմբռնեցի թէ լոյսն իրօք
ամէն տեղ է
Թէ սրտիդ մէջ դուն զայն կրես
սիրտով անեզր
Թէ փայփայես սիրով անեղծ
կարօտահեւ
Զայն արարես վարքով, բարքով
անշեղօրէն:
ԵՐԱՆ
......................
ԼՌՈՒԹԵՆԷՍ ԲԱՌԵՐ ՔԱՂԵՄ
Լռութենէս բառեր քաղեմ
Բառերովն այդ տողեր հիւսեմ
Լոյսի շիթեր հոսեցընեմ
Թող պսպղան մթութեան մէջ...
Մէյ-մէկ աստղեր անոնք դառնան
Ջահավառեն երկինքս մառ
Բառերովս սիրտս ցոլայ
Բառերովս ես զիս կարդամ...
Բառ-աստղերս պիտի կրնա՞ն
Հոգւոյս անհունն քօղազերծել
Անոնք ինչպէս վտիտ մոմեր
Պիտ' նշուլեն ցուրտ ճառագայթ
Մինչ անհունը հոգւոյս, սրտիս
Պիտի հեւայ լռութեան մէջ
Ինչպէս շունչը Արարիչին
Անհունամեծ տիեզերքին մէջ..
ԵՐԱՆ
......................
ԱՆՄԱՐ ԿԱՐՕՏՈՎ
(Հայրերու տօնին առթիւ)
Խօսքդ մնաց պատգամ որպէս
Հա՛յր իմ բարի ու սիրազեղ..
-Դուն մեր լեզուն պիտի սորվի՛ս-
-Զայն փայփայե՛ս զերթ գանձ անգին-
 
Եւ երբ յոգնած տուն կու գայիր
Ձեռքիդ թերթն էր հայաբարբառ
Կը կարդայիր շունչով անյագ
Կարծես անկէ ոյժ քաղէիր...
 
Խօսքդ դարձաւ ինձ պատուիրան
Կեանքդ վսեմ՝ վառ օրինակ
Վարք ու բարքդ ջի՛նջ, անբասի՛ր
Զիս ներշնչեն պահին փորձիչ..
 
Կերպարդ լո՛յս ինձ հետեւի
Հսկէ վըրաս՝ չսայթաքիմ
Արդարութեան կանչ կը դառնայ
Ճշմարտութեան փարոս անմար..
 
Խիղճդ արդար կը ղօղանջէ
Անլռելի զանգ մը որպէս
Աղմուկին մէջ ու ժխորին
Աստծոյ ձայնն է բիւրեղ ու ջինջ:
ԵՐԱՆ
......................
ՇՆՈՐՀԷ՛ ՈՎ ՏԷՐ
Կեանքիս համար իմ բովանդակ
Չեմ ուզեր ես գահ ու գանձեր
Տուր ինձ դալար գրիչ, ո՛վ Տէր
Երկնեմ տողեր ես մեծասքանչ....
 
Շնորհէ, ո՛վ Տէր, տանջանքն այն սուրբ
Որով պեղեմ հոգիս անափ
Գտնեմ գանձեր այնտեղ պահուած
Հանեմ զանոնք աշխարհին լոյս....
 
Մենութեանս մէջ մտերիմ
Անոնք խռովեն սիրտս, հոգիս
Լոյսն արեւին անոնք տենչան
Ընթերցողին սէր-գորովանքն....
 
Գթա՛ ինձ, Տէ՛ր, եւ մի՛ թողուր
Ծուէն-ծուէն ամպերն հոգւոյս
Խտանան ու կապար դառնան
Սիրտս սեղմեն յար հոգետանջ....
 
Թող անձրեւեն ամպերն մռայլ
Օրհնութի՛ւն, յո՛յս ու լո՛յս դառնան
Գուցէ անձրեւն այդ բիւրեղեայ
Նոր մաքրութեամբ օծէ աշխարհն:
ԵՐԱՆ ԳՈՒՅՈՒՄՃԵԱՆ