Ազատ Խօսք - Ելեկտրոնային Անկախ Պարբերաթերթ

կայք էջ : www.azadkhosk.com

Խմբագիր - Երան Գույումճեան

Թիւ (74) Նոյեմբեր 2017

Գրական-Մշակութային

ՓԱՌԷՆ ՄԻՆԱՍԵԱՆ ՈՒՍՈՒՑԻՉԻ ԾՆՆԴԵԱՆ 80-ԱՄԵԱԿԻՆ ԱՌԻԹՈՎ
kragan

Մելգոնեան Կրթական Հաստատութիւնը ի Կիպրոս ի մի կը համախմբէր հայ հոգեմտաւոր ոյժի ընտրանի մը՝ եկած աշխարհի չորս ծագերէն, մասնաւորաբար Լիբանանէն, Միջին Արեւելեան երկիրներէն, Մայր Հայաստանէն..., որոնք հայեցի շունչով ու ոգիով կը պատրաստէին ու կը տոգորէին հայ նորահաս պարման-պարմանուհիները՝ աւելի քան 20 երկիրներէ այնտեղ ժամանած...
Անոր կրթական սրբագին յարկին տակ ճանչցայ այլոց շարքին Փառէն Մինասեանը՝ նուիրեալ ուսուցիչն ու դաստիարակը, որուն ծննդեան 80-րդ տարեդարձը կը լրանայ այս տարի: Այս առիթով, յիշողութեանս պաստառին վրայ կը ներկայանայ իր մտամփոփ ու սակաւախօս, խոնարհ ու համեստ կերպարը, որ կ'աշխատէր լուռ ու մունջ, անաղմուկ, անսակարկ ու անձնդիր նուիրումով, անմնացորդ հաւատալով հայակերտումի սուրբ գործին՝ հայրենիքէն հեռու, օտար ափերուն վրայ:
Հաստատութեան շրջափակին մէջ, Հաստատութեան ձեռնարկներուն եւ տարբեր գործունէութեանց ծիրէն ներս, ան մշտական ներկայութիւն էր՝ իր մեղմ ժպիտով, բարեհամբոյր բնաւորութեամբ, հեզաբարոյ խառնուածքով: Հեռու էր ամէն տեսակի ինքնացուցադրութեան, ինքագովասանքի արտայայտութիւններէն: Իր գործը կ'ընէր ամենայն պատասխանատւութեամբ, խղճմտութեամբ եւ խոնարհութեամբ...եւ երբե՛ք չէր խօսեր իր ըրածին ու չըրածին, իր գիտելիքներուն մասին, իր հայերէնագիտութեան մասին..., որուն ապացոյցը կու տար, երբ հայերէն գրութիւն մը պիտի սրբագրուէր, իր նրբանկատ դիտողութիւնները ընելով խոնարհաբար...
Մելգոնեան կրթական հաստատութեան կեանքը ատենին կ'եռար մշակութային-գրական-գեղարուեստական ձեռնարկներով կամ միջոցառումներով, որոնց բարձրակէտը՝ ամէն Ապրիլին տեղի ունեցող Հայկական Շաբաթներն էին, լման շաբաթ մը տեւող՝ դասախօսկան, գեղարուեստական եւ տարբեր բնոյթի ձեռնարկներով, որոնց անպայմանօրէն հրաւիրուած կ'ըլլային հայագէտ օտար կամ հայ դասախօսներ արտերկրէն կամ Հայաստանէն: Մելգոնեանի աշակերտութենէն զատ, ամբողջ համայնքին համար, Հայկական Շաբաթը հայկականութեան հոգեմտաւոր սնունդ կը մատակարէր, բառիս իսկական առումով: Փառէն Մինասեան յուշիկ եւ անմնացորդ կ'աշխատէր որ այս յատուկ Շաբաթը անցնէր ամենայն յաջողութեամբ. Ան ամէն տեղ էր՝ ժողովներուն, իր օգտակար թելադրութիւններով, հանդիսութիւններուն, կազմակերպիչ յանձնաժողովի աշխատանքներուն ու տարբեր գործունէութեանց մէջ: Հայկական Շաբաթէն անկախաբար ալ, Մելգոնեանի հանդիսասրահին մէջ տեղի կ'ունենային՝ շաբաթական հերթականութեամբ, գրական-մշակութային երեկոներ, որոնց Փառէն Մինասեան՝ կրթական մշակը, անպայմանօրէն կը բերէր իր ժրաջան մասնակցութիւնը:
Իր գործին բերումով, ան հեռու կ'ապրէր իր ընտանիքէն, մանաւանդ իր շատ սիրած դուստրէն՝ Արուսիկէն, զոր կը սիրէր հայրական ամէնէն ջերմ ու ամբողջանուէր սիրով, խանդաղատանքով, հոգատարութեամբ...: Երբ Արուսիկը գար իրեն այցի՝ Հայաստանէն ( այն ժամանակ՝ Խորհրդային), աչքերը կը փայլէին ուրախութեամբ, կարծես տարբեր մարդ կը դառնար ան, ընդհանրապէս ներամփոփ Փառէնը համակ ժպիտ եւ շէնշող կը դառնար:
Իր կարօտը կը խտանար այն մէկ նախադասութեան մէջ, զոր ան կ'արտասանէր հիւրընկալութեան սեղաններուն, հաւաքական ճաշկերոյթներուն, որպէս «բաժակաճառ».... տարբեր առիթներով ալ՝ «Սիրելիներ, խմե՛նք բացականերուն կենացը, որոնք միշտ մեզի հետ են եւ միշտ ներկայ...», ակնյայտ յուզումով եւ արտասուախառն աչքերով...kragan
Փառէն Մինասեան հեռացաւ կեանքէն այնպէս, ինչպէս ապրած էր՝ անաղմուկ, լուռ ու մունջ, յանկարծական, առանց որեւէ նեղութիւն պատճառելու ոեւէ մէկուն: Սրտի յանկարծական տագնապ մը զգետնեց զայն, մինչ բոլորս կը կարծէինք որ որքա՛ն առողջ էր ան, քանի որ ոչ մէկ օր բացակայած էր դպրոցէն կամ հանդիսութիւններէն ու տարբեր կրթամշակութային գործունէութիւններէն...եւ միշտ՝ կոկիկ, առողջատես, բարետես...
Եւ ճակատագրի ի՛նչ հեգնանք, որ ան կը մահանար ա՛յն ժամանակ, երբ իր քով հաստատուելու եկեր էին իր սիրեցեալ քոյրն ու մայրը՝ վիրաւոր Լիբանանէն փախուստ տալով եւ ապաւինելով իրենց սիրելի որդւոյն գուրգուրանքին....
Ան կը մնայ մեր յիշողութեան մէջ, որպէս տիպարը այն կրթական մշակներուն, որոնք սիրտով, հոգիով, համակ էութեամբ փարեցան՝ հայ մատղաշ յաջորդական սերունդները հայօրէն պատրաստելու սրբազան գործին, անոր մէջ տեսնելով իրենց գերագոյն կոչումն ու առաքելութիւնը: Մնացին պատնէշի վրայ մինչեւ իրենց վերջին շունչը եւ հեռացան այս աշխարհէն անգանգատ, անբողոք, իրենց ցաւերն ու մտատանջութիւնները սեղմած իրենց սրտին խորքը..., լուռ ու անաղմուկ:
Փառէն Մինասեանի դառն ճակատագիրը գոնէ զլացաւ իրեն՝ ցաւն ու մորմոքը տեսնելու փակումը իր անչափ սիրած Մելգոնեան Կրթական Հաստատութեան, որուն յարկին տակ ան նուիրագործեր էր իր առաքելութիւնը:
Իր ծննդեան 80-ամեակին առիթով, յարգանքով կը խոնարհինք իր անթառամ յիշատակին առջեւ, իրեն նուիրելով այս քանի մը տողերը որպէս խունկ եւ աղօթք իր լոյս շիրիմին:
Յիշատակն արդարոց օրհնութեամբ եղիցի՛...
ԵՐԱՆ ԳՈՒՅՈՒՄՃԵԱՆ