Ազատ Խօսք - Ելեկտրոնային Անկախ Պարբերաթերթ

կայք էջ : www.azadkhosk.com

Խմբագիր - Երան Գույումճեան

Թիւ (74) Նոյեմբեր 2017

Գրական-Մշակութային

ՓՈՒՆՋ ՄԸ ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՈՒԹԻՒՆՆԵՐ՝ ԵՐԱՆ ԳՈՒՅՈՒՄՃԵԱՆԷՆ


kragan
ՊՈԷԶԻԱՆ
Պոէզիան...
Մինակութեան սարսուռն է
Եւ խորութիւնը
Յուշերու մեղեդին է
Եւ կարօտը...
Սրտբաց զրոյց է խղճիդ հետ
Եւ տագնապը...
Գոյի խորին խորհուրդն է
Եւ տուայտանքը...
Սիրոյ անվերջ թրթիռն է
Խորապրումը...
Առօրեայէն վեր խոյանքն է
Վեհութիւնը...
Դուն քու հոգիդ յար պեղելու
Փնտռտուքը...
Աղօթքի հոգեզմայլանք է
Սուրբ խորանը..
Ինքդ քեզի հետ ըլլալու
Ինքդ քեզմէ վեր ելլելու
Արարումը...Ե.Գ.
................
ՏՈՂԵՐՍ
Սիրաշաղախ, լուսաշաղախ
էին տողերս
Արթնացման կանչ ու ղօղանջ
էին տողերս
Ձեր ցաւին հուր ու բալասան
էին տողերս
Ձեր վէրքերուն բուժիչ դարման
էին տողերս
Ձեր մշուշին շող մ'արեգակ
էին տողերս
Ձեր թախիծին նշոյլ բերկրանք
էին տողերս
Ձեր երազին նոր հեռաստան
էին տողերս
Ձեր վշտին քոյր ու սփոփարար
էին տողերս
Սիրոյ համբոյր, սիրավարար
էին տողերս...Ե.Գ.
................
ՀՈԳԻԻՍ ՀԵՏ
Հոգիս տանջանք ունէր անչափ
Հոգիս բերկրանք ունէր անափ
Սէր-կարօտներ ու երազանք
Ան խարոյկ մ'էր միշտ բոցավառ...
Մերթ հուրհրատէր ու ճարճատէր
Ծիրանավառ եւ կայծկլտուն
Մերթ լուռ մխար, ծուխ արձակէր
Անթեղուած կրակ ըլլար տխուր...
Մերթ երկինք էր լազուրափայլ
Կապուտաչեայ ծով լուսափայլ
Մերթ հրաբուխ էր, ժայթքող լաւա
Հրաշունչ, հրացայտ կարծես գոռար...
Մերթ լոյսերով էր ողողուած
Պայծառափայլ, ճաճանչագեղ
Մերթ ամպամած կարծես ըլլար
Խաւարամած, մորմոքահեւ...
Ի՛նչ ալ ըլլայ, ան տիեզերք էր
Անհուն ու խոր, անեզրական
Որուն միայն մասնիկն ճանչցայ
Հիւլէ մը լոկ՝ անեզր գոյէն..Ե.Գ.
................
ՃԱԿԱՏԱԳԻՐ
Ճակատագի՛ր, քեզ կը սիրեմ
Դուն շռայլ եղար հոգւոյս հանդէպ
Խոհ-յոյզերով մրրկահար
Ալիքուեցաւ ան շարունակ...
Իր ափերուն ես յար գտայ
Քարեր անգին, ոգիի գանձ
Թէեւ միշտ ալ խռովահար
Ես չունեցայ դուլ ու դադար...
Հոգիիս մէջ միշտ երկնասոյզ
Միտքերս էին բորբ խլրտուն
Մրճահարող հարցադրումներ
Տիեզերախոյզ լոյս խոկումներ...
Թռիչքներ ճանչցայ եւ անկումներ
Հորիզոններ երազահեւ
Սէր-կարօտի վառ թրթիռներ
Սրտի, մտքի լոյս ցայտումներ...
Փոթորկեցայ ես փրփրադէզ
Խոկումներովս անձկագին
Եւ խորացայ ինքս իմ մէջ
Զերթ ովկեանին մրրկահեւ...
Յոգնատանջ էր երկունքն իմ
Խորացումն իմ բարդ ի բարդ
Դուն յուշեցիր, ճակատագի՛ր
Որ սա ի բնէ էր ինձ տրուած...Ե.Գ.
................
ՏԷ՛Ր....
Շող մը գորով կաթեցո՛ւր, Տէ՛ր
Չոր ու անսէր սիրտերուն մէջ
Որ քնքշանան սիրտերը քա՛ր
Մէկը միւսին տրոփն զգայ...
 
Շիթ մը ճաճանչ ցաթեցո՛ւր, Տէ՛ր
Հոգիներուն տառապահար
Թող ճառագէ ան սիրահեւ
Դառնայ դարման ու բալասան...
 
Ցօղդ երկնէն զերթ մանանա
Իջնէ՛ նօթի թշուառներուն
Անկար ծերին, մանուկներուն
Դառնայ աւիշ կենսաբուրեան...
 
Սէ՛ր անձրեւէ, Տէ՛ր բարեգութ
Սիրտերն սիրով թող վարարին
Սիրալոյսդ կենսայորդուն
Կրնայ փրկել աշխարհն զազիր...Ե.Գ.
................
ԱՆՏԷՐ ՍՓԻՒՌՔԻ ՄԷՋ
Անտէր սփիւռքի մէջ
Մինակ կը մնաս
Շան տեղ չեն դներ
Արարումներդ
Որոնց մէջ անչափ
Շունչ ու հեւքդ կան
Որոնց մէջ անչափ
Արիւն-արցունք կայ
Կարօտ ու տագնապ
Խոհ ու յոյզ անափ....
Որո՞ւն հոգն է թէ
Հայ խօսքը պատուեն
Հայ գիրը յարգեն
Գրողը գգուեն
Բարի խօսք մ'ըսեն
Սիրտդ զովացնեն..
Գիրը ի՞նչ պէտք է
Զայն կ'արհամարհեն
Յետոյ ողբ կ'ըսեն
Ու կը հառաչեն...Ե.Գ.
................
ԲԱՆԻ՛Ն
Դառնութեանս մռայլ պահին
Յուսալքման ակնթարթին
Յոյսիս ծաղիկն որոնեցի
Բանի՛դ մէջ իմ թանկագին...
Ըմպեցի յար քու բաժակէդ
Յագուրդ գտայ քու սնունդէդ
Մերթ արբեցայ յորդ գինիէդ
Մերթ լիացայ հոգեհացէդ....
Սա վայելքն էր իմ գերազանց
Խրախճանք մը մտքիս անբաւ
Զոր փնտռեցի քուն թէ արթուն
Որպէս սուրբ հաց հանապազորդ....
Ճաշակեցի քեզ անընդմէջ
Բայց մնացի միշտ քեզաբաղձ
Քեզ կառչեցաւ միտքս յաւէտ
Բա՛ն որ կաս ի սկզբանէ
Աստուածային, արարչական...Ե.Գ.
................
ԵՍ ԵՐԳԵՑԻ
Ես երգեցի լոյսը զուարթ
Ի մտանել արեգական
Լոյսն առտուան վարդաշուշան
Արեգական լոյսը արդար....
 
Ես երգեցի լոյսը մտքի
Լոյսը սրտի, յոյզի, խղճի
Պեղեցի լոյսն անոնց ներհուն
Որ մնաց միշտ ալ անհատնում...
 
Ես երգեցի լոյսն բարութեան
Որ ճեղքէր մութն գիշերուան
Համաձուլէր երկինք, երկիր
Լուսօրհնութեամբ մը սիրալիր...
 
Ես երգեցի լոյսը սիրոյ
Համայնատենչ ու սիրավառ
Որ սիրտն սրտին ընկեր դառնար
Զայն համբուրէր լուսագորով...
 
Ես երգեցի լոյսն տիեզերքի
Բարեաց աղբիւր մը հրաշալի
Որ կամարէր մարդն Արարչին
Լուսոյ տաճար դարձնէր հոգին...Ե.Գ.
................
ԵՐԱՆԻ ԱՆՈՐ...
Երանի՛ անոր ով գիտէ կարդալ
Շշունջն աստղերուն, շշուկն լռութեան
Տրոփիւնը սրտին, մրմունջն հոգիին
Բիւր փսփսուքներն ծառին ու ծաղկին...
 
Երանի՛ անոր ով կը զգայ երգը
Ջուրի շառաչին, անձրեւի շիթին
Մաքրաջինջ ցօղին որ կ'իջնէ յուշիկ
Կ'օծէ ծաղիկներն ու խոնարհ խոտը...
 
Երանի՛ անոր ով կը խորզգայ
Սէրը անանուն եւ լուսաթրթիռ
Որ կը ծիածանուի երանգ առ երանգ
Հոգիէ հոգի եւ սիրտէ ի սիրտ...
 
Երանի՛ անոր ով հրաշքով վերին
Հաղորդ կը դառնայ տիեզերքի զարկին
Հանապազ ճիգով կը ներդաշնակէ
Սեփական ես-ը այն Մեծ սրտին հետ..Ե.Գ.
................
ԱՐԱՀԵՏԸ...
Արահետը զիս լուռ տարաւ
Պուրակի խոր թաւուտներուն
Ուր արեւը ցնցուղ-ցնցուղ
Լոյսեր կաթէր մարգարտափայլ...
Պուրակն իր ծոցիկը բացաւ
Զարմանահրաշ ու երփնագեղ
Եդեմական շունչ մը ունէր
Բիւր բոյրերով էր հոտեւան...
Հուրհրան էին վարսերն
Խիտ ծառերուն ու թուփերուն
Թաքուն ձեռք մը զանոնք ներկեր
Փայփայեր էր անչափ քնքուշ...
Բոյր-թոյրերով ես արբեցած
Եղայ հմայքին այդ անձնատուր
Ժամանակը կանգ էր առած
Ես նոյնացած հրապոյրին սուրբ...Ե.Գ.
................
ԱՅՍ ԴԱՐԸ...
Այս դարը ես չհասկցայ
Դատարկաբան բիւր խօսքերով
Ճոռոմ-ճոռոմ սին ճառերով
Ուր պճեղ մը ճիշդ բան չկայ...
 
Ինչո՞ւ մարդը այսչա՛փ, այսքա՛ն
Ստրկացաւ շահին, նիւթին
Ինչո՞ւ մարդը այսչա՛փ, այսքա՛ն
Ստեց, կեղծեց էութիւնն իսկ...
 
Հանդերձներուն տակ մշտափայլ
Մարդու հոգին ես փնտռեցի
Աւա՛ղ, կարծես թէ չքացած
Անէացած էր ողբագին...
 
Ստապատիր վայելքին մէջ
Հոգիս երբեք չուրախացաւ
Ծնծղաներու աղաղակն էր
Շառաչաձայն, ամբոխավար...
 
Հաճոյքըն էր կեղծ ու կոպիտ
Աղմկաձայն, գոռոզաբան
Հոգիս փնտռեց այն մեղեդին
Որ հոգիին թրթիռն ըլլար...Ե.Գ.
ԵՐԱՆ ԳՈՒՅՈՒՄՃԵԱՆ