Ազատ Խօսք - Ելեկտրոնային Անկախ Պարբերաթերթ

կայք էջ : www.azadkhosk.com

Խմբագիր - Երան Գույումճեան

Թիւ (107) Նոյեմբեր 2020

Գրական-Մշակութային

ՓՈՒՆՋ ՄԸ ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՈՒԹԻՒՆՆԵՐ՝ ԵՐԱՆ ԳՈՒՅՈՒՄՃԵԱՆԷՆ

kragan
ԴԷՊԻ ԾԱԳԵԼԻՔ ՆՈՐ ԱՐՇԱԼՈՅՍՆԵՐ
Եւ պիտի կռուինք մենք ամբողջ ոյժով,
Ընդ հուր եւ ընդ սուր, մեր ատամներով,
Մեր ամուր բազկով, զէնքով, զրահով,
Հայ լինելութեան ամրապինդ կամքով...
Չարին դէմ բարւոյն պատերազմ է սա,
Ստրկութեան դէմ՝ բորբ ազատութեան,
Մութ խաւարին դէմ՝ լոյսին զօրութեան,
Ցեղասպանին դէմ՝ կռիւ գոյութեան,
Բռնակալին դէմ՝ ոգիին ազատ,
Վայրագութեան դէմ՝ վեհ ազնւութեան,
Անարդարին դէմ՝ վարքին սուրբ, արդար,
Սուտ ու կեղծին դէմ՝ ճշմար'տին իրաւ...
Հայկ նահապետի օրէն սկսեալ,
Մենք դեռ պիտ' կռուինք, ազգ իմ վեհապանծ,
Ուս-ուսի տուած, գլուխ-գլխի տուած,
Կամքով միասնական, մէկ բռունցք դարձած,
Պիտի նուաճենք իրաւունքն արդար
Ապրելու ազատ մեր հողին վրայ՝
Շաղախուած արեամբն մեր նահատակաց
Եւ քրտինքովը տենդին արարման...
Կռիւն այս սրբազան մենք պիտի մղենք,
Զերթ Հայկի կռիւն բիրտ Բելին ընդդէմ,
Որ լոյս արարենք ու բարին կերտենք,
Մեր բնօրրանին՝ հայոց հողին մէջ,
Եւ քալենք խրոխտ, արժանավայել
Դէպի ծագելիք նոր արշալոյսներ...
2/10/2020
......................
ԴԻՒՑԱԶՈՒՆՆԵՐ
Դիւցազուննե՛ր հայոց երկրի,
Հայկ նահապետ, կարմիր Վարդան,
Հրաշունչ, հրաբորբ քաջ Անդրանի՛կ,
Հայկազուննե՛ր մեր փառապանծ,
Ոտքի՛ ելէք հըրաշափառ
Մեր պատմութեան բորբ էջերէն,
Եկէ՛ք հայոց հողը դարձեալ,
Հրեղէն ոգի ներարկեցէ՛ք
Նոր քաջերուն հերոսական,
Որոնք չարին դիմաց կանգնած
Կենաց մահու մարտ կը մղեն
Պաշտպանելու մեր հողը թանկ...
Եւ կարծես թէ նոյն աշխարհն է,
Նոյն Բելն է, նոյն ցեղասպանը,
Արիւնարբու նոյն գազանը,
Որ կը սպառնայ ահեղօրէն՝
Ազատ կեանքին Աստուածատուր,
Մեր պատիւին, մեր հողերուն,
Մեր ինքնութեան արմենական,
Մեր օճախին, մեր հոգետան...
Հրացայտ ոգին ձեր պինդ կամքին
Թող զօրացնէ Հայկակները,
Դիւցազնական ձեր կեցուածքը
Թող ներշնչէ մարտիկները,
Որոնք շունչ մը ձեզմէ ունին
Երակներուն առիւծածին...
Սարդարապատն է նորօրեայ,
Պիտի յաղթենք, ի՛նչ ալ ըլլայ,
Բռունցքով հզօր պիտ'հարուածենք
Ոսոխը նենգ, չարիքը սեւ
Ու արժանի պիտի դառնանք
Ձեր ոգիին, սխրանքներուն,
Որոնք կ'ապրին մշտազարթուն
Մեր հոգիին ու սիրտերուն...
22/10/2020
......................
ՀԵՐՈՍՆԵՐԴ
Հերոսներդ հայրենապաշտ
Նուիրեցին կեանք մը համակ,
Որ դուն ապրիս, երկի՛ր իմ թանկ,
Սէ՛գ ճակատով, ազատութեա՛մբ..
Մէկը մեռաւ մարտի դաշտին,
Ուրիշ մը՝ մութ բանտի խուցին,
Կան ալ՝ որոնք կաթի՛լ-կաթի՛լ
Լուռ հիւծեցան որ դուն ապրիս...
Տերե՛ւ-տերե՛ւ ինկան հպարտ
Անտառիդ մէջ ոսկեհմայ,
Բայց գարնան հետ նո՛ր-նո՛ր ծիլեր
Պիտ' բողբոջին նոր կեանքիդ հետ...
Եւ դարէ դար դուն պիտ'ապրիս,
Ի հեճուկս նենգ ոսոխիդ,
Լոյսի ճամբան է քու ուղիդ,
Լուսորդիներ դեռ պիտ' ծնիս:
10/10/2020
......................
ԽՈՆԱՐՀՈՒՄ
Կա՛թ կա՛թ արիւն ծորէ հողը,
Կա՛թ կա՛թ արցունք ծորէ հողը,
Կը մրմռան մեր սիրտերը,
Չարն է խուժեր մեր սուրբ հողը...
Առիւծացեր են քաջերը,
Կը պաշտպանեն կուրծքովն իրենց
Հողն հայրենեաց, մեր պատիւը,
Ազատութեան հուրը անշէջ...
Պիտ' տապալի նենգ թշնամին,
Հարուածներէն արի քաջաց,
Ո՞վ է տեսեր որ խաւարը
Յաղթէ լոյսին, բորբ արեւին...
Եւ պիտ' ապրինք ու արարենք,
Լոյսն հոգիին արմենական
Պիտի խառնենք Լոյսին հուրէ,
Դար ու դարեր այդպէս մենք կանք...
Հողմերուն դէմ՝ լեռ սիգապանծ,
Սողուններուն՝ արծիւի սլացք,
Դաժան ոյժին՝ ոգիի զարկ,
Չարին դիմաց՝ լոյս արարման...
Բիւր օրհնութի՛ւն եւ խոնարհո՛ւմ
Անմահացած հերոսներուն,
Որոնք դարձեալ վեր համբարձան,
Լոյսովն իրենց արեւացան...
15/10/2020
......................
Հող հայրենի,
Դուն ես ծնո՛ւնդն ու սնո՛ւնդը Հայոց ազգի,
Քու ընդերքէդ խորախորհուրդ եւ սրբագին
Հայուն գենն է աշխարհ եկեր ու ծաղկեր է,
Հզօրացեր քու աւիշով ու տոկացեր
Հողմերուն բիւր, մրրիկներուն կորստաբեր...
Դուն ես տուեր ոգի՛ ամուր ու աներեր,
Կա՛մք աննկուն, եւ հոգիի լո՛յս անուրջներ,
Խի՛ղճ մը արթուն, մաքրաջինջ ու անապական,
Այլեւ թռի՛չք, ճախրա՛նք հոգւոյ վեհասլաց,
Որ սաւառնի բարձունքներուն լուսագագա՛թ,
Տատասկներէն ու խութերէն վեր խոյանայ
Ու չընկրկի անդունդն ի վար խաւարամած...
Լուսահամը իր շրթունքին միւռոնազօծ
Լոյս ստեղծէ հողիդ վրայ լուսագորով,
Բերք ու բարիք ու կոթողներ հոգեհմայ,
Առաքինի վարք ու բարքեր, կեանք մը արդար...
Եւ հողիդ հետ է նոյնացեր դար ու դարեր,
Զայն կնքեր է Այբուբենովն իր հրաշագեղ,
Երգ ու տաղով Մեսրոպաշունչ, Մեսրոպահեւ...
Հողն ընծայեր է աղօ՛թք մը աշտարակուած,
Զերթ իր լեռներն են՝ Արարատ ու Արագած,
Աղօթքին մէջ շաղախելով հաւա՛տք անխախտ,
Սէ՛ր, յո՛յս ու լո՛յս, իր լուսապա՛շտ ոգին պայծառ...
Ու երբ ոսոխն է սպառնացեր իր սուրբ հողին,
Իր բորբ կուրծքով է դէմ դրեր միշտ քաջարի,
Կեա՛նքն է զոհեր, արի՛ւն տուեր որ ան մնայ
Եւ չդառնայ այլոց բաժին, չօտարանայ...
Զի առանց քեզ, հո՛ղ հայրենի, հայ չի մնար,
Կ'այլասերի հայու հոգին, լեզուն Հայկեան,
Ազգը դառնայ անդէմ զանգուած անդիմագիծ,
Փոշի ազգ մը ցրուած չորս կողմն ողջ աշխարհի:
ԵՐԱՆ ԳՈՒՅՈՒՄՃԵԱՆ