Ազատ Խօսք - Ելեկտրոնային Անկախ Պարբերաթերթ

կայք էջ : www.azadkhosk.com

Խմբագիր - Երան Գույումճեան

Թիւ (102) Մայիս 2020

Գրական-Մշակութային

ՓՈՒՆՋ ՄԸ ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՈՒԹԻՒՆՆԵՐ՝ ԵՐԱՆ ԳՈՒՅՈՒՄՃԵԱՆԷՆ

kragan
ԼՈՅՍԻ ԽՈՐՀՈՒՐԴ
Լոյսի խորհո՛ւրդ, դո՛ւն ես կեանքը,
Առաւօտեան լուսաբացը,
Կէսօրուան ջերմ սիրալոյսը,
Յետմիջօրեան մեղմ գգուանքը,
Իրիկնային վերջալոյսը...
 
Քե՛զ կ'օրհներգեն ծառ ու ծաղիկ,
Խոտը խոնարհ, ջրերը ջինջ,
Տերեւները թրթի՛ռ-թրթի՛ռ,
Հաւքերը բիւր թեւի՛կ-թեւի՛կ,
Ապրող ամէն շունչ կենդանի...
 
Քե՛զ կ'օրհներգէ հոգիս խոնարհ,
Քեզի՛ մատչի ու քե՛զ ըմպէ՝
Անյագօրէ՛ն, սիրավարա՛ր,
Աղօթելով սրտին խորէն՝
Որ բաժակն իր դուն չլքե՛ս...
..............
ԱՐԴԱՐՈՒԹԻՒՆ
Արդարութի՛ւն, քեզ փնտռեցի
Համակ կեանք մը՝ անյոգնում.
Միրաժ որպէս երեւցար ինձ
Անհաս ցնորք, կապոյտ թռչուն...
 
Ջահը ձեռքիս որոնեցի
Ճամբաներուն վրայ տրտում,
Փերեզակները նանրամիտ
Կը ծախէին քեզ անկշտում....
 
Անունդ թանկ կը հնչէր յար
Պիղծ շուրթերէն անարդարին,
Անունդ՝ սրբազան նշխար,
Երախին մէջ արնախումին...
 
Մարդիկ զիրար յօշոտեցին
Անունդ միշտ իրենց շուրթին,
Գազանաբար քեզ լլկեցին
Փոխան եր'սուն խեղճ արծաթի...
 
Յետոյ ի խաչ քեզ հանեցին,
Արդարութիւն սրբազնագոյն,
Գուցէ յառնես դուն վերստին
Ի փրկութիւն ամէնեցուն....
..............
ԲԱՌԴ, ԲԱՌԵՐԴ
Բառդ հիւթեղ, անմահական
Մնաց շուրթիս, սրտիս մէջ տաք,
Ծիլ ու ծաղիկ արձակեց ան
Գեղածիծա՛ղ ու հոտեւա՛ն...
 
Ծաղի՛կ-ծաղի՛կ ես փնջեցի
Բառերդ սո՛ւրբ, Մեսրոպաբո՛յր,
Օտար հողը ես նախշեցի
Թոյրովն անոնց լուսահամբոյր..
 
Դառն էր հացը օտար հողին,
Ես իմ քիմքս միշտ օծեցի
Արեւահա՛մ քու բառերով
Եւ քաղցրացա՛ւ ան անոնցմով...
 
Բառերովդ ե՛րգ հիւսեցի,
Սէ՛րս դրի մէն մի վանկիդ,
Հեւացին լո՛ւռ, հայատոչո՛ր,
Չյագեցաւ սիրտս կարօ՛տ..
՛
Եւ ամէն պահ, քո՛ւն թէ արթո՛ւն,
Պիտ' խնկարկեմ ձե՛զ, իմ անգի՛ն,
Բառերուն մէջ հայրենաբո՛յր
Գուցէ գտնեմ խորհո՛ւրդն խորին...
..............
ՄԵՐ ԵՐԿՐԻՆ
Կարօտի աչքով հոգիս քեզ տեսնէ
երա՛զ լուսեղէն,
Սէգ Արարատով, խորհուրդով խորին
ու աստուածամերձ,
Հոգիս քե՛զ տեսնէ քու ջինջ պատկերով
դեռ նախաստեղծեան,
Ուր աստուածներ կան որոնք կը քալեն
սուրբ հողիդ վրայ...
Եւ կարծես մեղքը դեռ չէ այցելեր
հողդ հնամեայ,
Եւ կարծես մարդը սուրբ օրէնքներուն
է լոկ ենթակայ,
Անբիծ ու անպիղծ վարքով ու բարքով
կը մնայ ազատ...
Երկի՛ր սրբազան, իմ Հայկեա՛ն երկիր,
Դուն ա՛յդ ես որ կաս՝
Իմ աղօթքներուն, իմ տեսիլքներուն,
յոյզերուս մէջ վառ,
Եւ ես խոնարհիմ երկիւղածօրէն
ամէն մէկ քարիդ,
Տաք համբոյրներով գգուեմ ցաւերդ,
որպէս սպեղանի,
Քրտինքս խառնեմ արարումներուդ
զարմանահրաշ,
Գորովանքս տամ ամէն մէկ տարրիդ
արեւապայծառ
Եւ դառնամ հիւլէ մը անքակտելի
քու լոյս էութեան...
..............
ԱՂՕԹԱԲՈՅՐ ԵՐԳԻ ՆՄԱՆ
Համակ սիրտս, հոգիս անբաւ,
Յոյզերս բորբ, խոհերս ջինջ՝
Աղօթաբոյր երգի նման,
Ընծայեցի ընթերցողիս...
 
Խորանին վրայ տառ ու գիրիս
Սիրտս տրոփեց, հուրհրատեց,
Միտքս խոկաց անկեղծօրէն,
Թեւերն՝ լոյսին անպարագիծ...
 
Հոգիս դարձաւ զերթ հայելի,
Ապրումներուս ցոլքը վճիտ,
Հոգիէ հոգի խոստովանանք,
Հոգիէ հոգի կամար, ծիածան...
 
Ըսածիս մէջ չըսուածն ալ կար,
Տողերուս մէջ կար լռելեայն
Անբառ խօսքս, աղօթքի պէս,
Լռութիւնս՝ հոգիի հեւք...
 
Բառերն արդէն կրնա՞ն երբեք
Հոգին պեղել եւ մատուցել,
Խորհուրդն անոր յայտնաբերել
Լուսարձակով մը հրաշագեղ...

 

Բայց սիրեցի այն ընթերցողս,
Որ լռւթեանս շշունջին մէջ
Կարդաց հոգիս անդնդախոր՝
Մութնուլոյսովն անոր տիեզերք...
3/3/2017
..............
ԵՐԱՆԻ Է
Երանի՛ է բառը դիւթիչ որ կը դառնայ նշխար ու հաց,
Կը բաշխուի նօթի սրտին ու հոգիին զերթ մանանա...
 
Երանի՛ է այն յոյզը բորբ որ սիրտէ սիրտ ծիածան դառնայ
Ու վարակէ ու վարարէ ապրումներով միասնական...
 
Երանի՛ է խոհը խոնարհ որ լոյս սփռէ միտքէ ի միտք,
Թմբիրէն ետք մշուշապատ դառնայ ղօղա՛նջ մը զարթնումի...
 
Երանի՛ է երգը լուսէ որ դայլայլէ բիւրեղ ու ջինջ,
Հոգւոյն անօթն մաքրափայլէ բիւր ժանգերէն վարակածին..
 
Երանի՛ է այն մեղեդին որ կը հնչէ աղօթքի պէս
Եւ կը դառնայ օրհներգութիւն, կը վերթեւէ դէպի երկինք:
..............
ԱՂՕԹՔՍ
Խոստովանանք ես խղճի պէս մաքուր,
Խօսք ես ի խորոց սրտիս իմ անեղծ,
Հզօր ապաւէն հոգւոյս թափառուն,
Մտերիմ զրոյց Արարիչին հետ...
Լոյս ու յոյս ես վառ մթին խաւարին,
Խարիսխ ես ամուր մրրիկներուն դէմ,
Հաւատք ես անխախտ խառնաշփոթին
Եւ սէր ես առկայծ ու լուսահեղեղ...
Ալեկոծ ծովուս՝ նաւահանգիստ ես,
Տառապանքիս մէջ՝ բուժիչ բալասան,
Սրտիս վէրքերուն՝ ամոքիչ դարման,
Առանձնութեան մէջ՝ անհուն տիեզերք..
Խնդութեանս մէջ՝ կոչ զգաստութեան,
Մոլորութեան մէջ՝ ահեղ լուսարձակ,
Սայթաքումներուս՝ գթած, ողորմած,
Դժուարութեան մէջ՝ նեցուկ լուսարար...
Մէգ ու մշուշին՝ պայծառ արեգակ,
Յուսահատութեան՝ վեհ սփոփարար,
Բիւր խռովքներուս՝ հրաշք խաղաղարար
Ու մորմոքներուս՝ մշտաշող բերկրանք...
Քեզ կ'ապաւինի հոգիս խռովայոյզ՝
Ուրախութեան թէ տագնապի պահուն
Ու բառեր պէտք չեն որ ես խորզգամ
Ուժդ հրաշագործ եւ սիրավարար...
ԵՐԱՆ ԳՈՒՅՈՒՄՃԵԱՆ