Ազատ Խօսք - Ելեկտրոնային Անկախ Պարբերաթերթ

կայք էջ : www.azadkhosk.com

Խմբագիր - Երան Գույումճեան

Թիւ (112) Ապրիլ 2021

Խմբագրական

ԱՊՐԻԼԵԱՆ ԽՈՀԵՐ

kragan
 
Եղեռնայուշ Ապրիլը կը մնայ գերագոյն յուշարարը հայութեան դէմ գործադրուած մեծագոյն յանցագործութեան, այլեւ զգաստացնող հրաւէրը՝  մեր ապագայ երթը ճիշդ շարունակելու, սթափ հայեացքով եւ սառնասիրտ բանականութեամբ:

Ժամանակակից աշխարհը՝ համաշխարհայնացման եւ համահարթեցման հզօր հոսանքին անձնատուր, կը պարզէ քաղաքակրթական քաոսային պատկեր մը, ուր տակաւ քայլ առ քայլ կը ձուլուին ազգային ինքնութիւն ու մշակոյթ, ազգային հայրենիքի ինքնուրոյնութիւն, ազգային լեզու եւ պատմութիւն:  Այս քաոսային թոհուբոհին մէջ, ազգերն ու պետութիւնները կ'ապրին գաղափարական եւ արժէքային ճգնաժամ մը, տակաւ խրելով՝  «մարդկային իրաւունք»ի, «արեւմտեան դեմոկրատիա»ի, ազատ շուկայի եւ տեղեկատւութեանց տարափի   խառնիճաղանճին մէջ:

Այս խառնափնթոր իրավիճակին մէջ, որպէս ինքնուրոյն ազգ ու պետութիւն յարատեւելու համար, «օդի, ջուրի, հացի նման» անհրաժեշտ է ունենալ ԱԶԳԱՅԻՆ ԳԱՂԱՓԱՐԱԽՕՍՈՒԹԻՒՆ, որ կարենայ ճիշդ ուղղորդել մեզ, մեր հայրենիքը, ազգն ու պետականութիւնը դէպի նոր ժամանակներ:

ԱԶԳԱՅԻՆ ԳԱՂԱՓԱՐԱԽՕՍՈՒԹԻՒՆԸ հայերուս համար, պիտի ըլլայ այն գաղափարական եւ արժէքային հիմքը, որուն վրայ կը խարսխուին ազգի, պետականութեան, հայրենիքի ամրակուռ գոյութիւնն ու անոր յարատեւման անխափան երթը: 

Հայաստանի երրորդ Հանրապետութիւնը երբեք չկրցաւ յստակօրէն բանաձեւել՝  զայն առաջնորդելու եւ ճիշդ ուղղորդելու կոչուած ԱԶԳԱՅԻՆ ԳԱՂԱՓԱՐԱԽՕՍՈՒԹԻՒՆ եւ անոր վրայ հիմնուած ԱԶԳԱՅԻՆ ՌԱԶՄԱՎԱՐՈՒԹԻՒՆ եւ ընկրկեցաւ՝  համաշխարհայնացման բաւիղներուն մէջ, տուրք տալով դուրսէն ներմուծուած խորթ արժէքներու, աղանդներու, մարդկային իրաւանց անուան տակ գործող խորթ գաղափարներու յորձանքին:  Եւ սա է նաեւ գլխաւոր պատճառներէն մէկը, որ մենք ջախջախիչ պարտութիւն կրեցինք 44-օրեայ թուրք-ազերիական լայնածաւալ պատերազմին: Փոխ առնենք մեծ մտածող Կոստան Զարեանի խորիմաստ տողերը՝   «Ես քայլեցի այս երկրի դաշտերից եւ լեռներից, մտայ քաղաքներ եւ գիւղեր, լսեցի մարդկանց եւ կանանց եւ սիրտս սեղմուեց... Հայոց ազգը կորցրել է Ճանապարհը եւ պահել է միայն սովորութիւնները... Կորցրել է Ոգին եւ պահել է ձեւը... Մենք պարտուած ենք։” (Նաւը լեռան վրայ):

ԱԶԳԱՅԻՆ ԳԱՂԱՓԱՐԱԽՕՍՈՒԹԵԱՆ հիմքերու հիմքը հայոց լեզուն է, ազգային մշակոյթը, կրօնքը, ընտանիքը, ոգին, կենցաղը, արդարութիւնը, Պատմական Հայրենիքը իր ամբողջութեամբ, պատմական յիշողութիւնը, ազգային անկախ պետականութիւնը, Պահանջատիրութեան Դատը...: Հայ ժողովուրդը ունի մէկ Հայրենիք՝  Հայկական լեռնաշխարհը կամ հայկական բարձրաւանդակը, որուն մեծ մասը կը մնայ բռնագրաւեալ:

Հայրենիքի ամբողջականացումը, հայ մշակոյթի յարատեւումը, ազգային հոգեւոր-բարոյական արժէքներու վերիմաստաւորումը եւ անկախ պետականութեան կայացումն ու հզօրացումը պարտին ըլլալ իւրաքանչիւր հայու, առաւել եւս հայ պետական այրին ու կառավարիչին, հայոց պետականութեան բարձրագոյն գաղափարը: Անոր ազգային գաղափարախօսութիւնը:

Դժբախտաբար, յետ-անկախութեան տարիներու պատկերը բոլորովին այլ է: Մենք չունեցանք ԱԶԳԱՅԻՆ ԳԱՂԱՓԱՐԱԽՕՍՈՒԹԵԱՆ հիմնախարիսխը եւ խարխափեցանք բոլոր ուղղութիւններով: Այսպէս, մենք հետամուտ չեղանք մեր երկիրը զօրացնելու, մեր բանակը զօրացնելու, երկրին արդիւնաբերութիւնը, տնտեսութիւնը, կրթութիւնը զօրացնելու, հայոց լեզուն եւ հայ մշակոյթը զարգացնելու յանձնառութիւն...հիմք ունենալով ԱԶԳԱՅԻՆ ԳԱՂԱՓԱՐԱԽՕՍՈՒԹԻՒՆԸ: Իրականութեան մէջ, Հայաստանի երրորդ Հանրապետութիւնը դարձաւ գողապետութիւն, ուր երկիրը կեղեքելու անյագուրդ ու մոլեգին մարմաջը մղեց ՀՀ իշխանութիւնները եւ անոնց հետ սերտաճած օլիգարխները կողոպտելու երկրին հարստութիւնը, կառուցելու սեփական դղեակներ, կուտակելու վիթխարի գումարներ աշխարհի տարբեր դրամատուներու մէջ, կեղծելու նախագահական եւ այլ ընտրութիւններ, վերէն վար երկիրը թաթխելով փտածութեան, անարդարութեան եւ բարոյական ապականութեան մէջ..., ինչ որ ազգային-հայրենական ինքնաոչնչացման ճանապարհ է, ըստ էութեան: Դեռ չենք խօսիր՝  արտաքին ճակատի վրայ,  ֆութպոլային դիւանագիտութեան կամ Հայաստան-Թուրքիա տխրահռչակ արձանագրութեանց մասին, որոնք առնուազն հայ հողային Դատին տրուած ահաւոր հարուած էին, քաղաքական անհեթեթութիւն եւ յանձնուողականութիւն, որոնք կը շարունակուին մինչեւ օրս, երբ կը խօսուի Հայաստանի տարածքով՝  Ազրպէյճանին դէպի Թուրքիա եւ Նախիջեւան ճանապարհ տրամադրելու մասին, Ցեղասպան Թուրքիոյ հետ մերձեցման տարբեր քայլերու մասին...

Ի հակադրութիւն այս իրավիճակին, մեր թշնամիները արթուն էին եւ կը գործէին համաձայն իրենց ՀԱՄԱԹՈՒՐԱՆԱԿԱՆ ԳԱՂԱՓԱՐԱԽՕՍՈՒԹԵԱՆ, որուն մեծագոյն տեսաբաններէն էր Զիա Կէոք Ալփը, ըստ որուն բանթուրքիզմի կամ բանթուրանականութեան նպատակը՝  թրքացեղ ժողովուրդներու միասնական պետութեան՝  Մեծ Թուրանի ստեղծումն է:  Իսկ անոր ճանապարհին, մեր երկիրը՝  Հայաստանը կը մնայ ըլլալ խոչընդոտ ու սեպ:  Այս գաղափարախօսութեամբ կամ բանթուրքիզմով գործեցին Հայոց Ցեղասպանութիւնը եւ Հայրենազրկումը մտայղացողներն ու գործադրողները:  Այս նոյն բանթուրքիզմով կը գործէ Թուրքիոյ եւ անոր ցեղակից ու եղբայր Ազրպէյճանի ղեկավարութիւնը, տեւաբար զօրացնելով երկրին ռազմարդիւնաբերութիւնը, սպառազինութիւնը, բանակը, զինոյժը:   Վկայ՝  44-օրեայ պատերազմը:  Եւ այս նոյն բանթուրքիզմով պիտի գործեն հետագայ ղեկավարները Թուրքիոյ եւ Ազրպէյճանի:  Եւ մեծագոյն ինքնախաբէութիւն է մտածել որ ներկայ կամ գալիք թուրքը տարբեր է կամ պիտի ըլլայ, հոգ չէ թէ ի՛նչ տարազումով ներկայանայ ան:  

Յետ-Եղեռնեան տարագիր Սփիւռքը եւս չկրցաւ յստակօրէն բանաձեւել, թէ ի՞նչ կ'ուզենք ՄԵՆՔ որպէս նպատակ՝ հայոց Ցեղասպանութենէն ետք եւ մշակել յստակ ռազմավարութիւն հասնելու անոր: Մենք միայն Հայոց Ցեասպանութեան ճանաչումը մուրացինք ա՛յս կամ ա՛յն պետութենէն, կառավարութենէն, կառոյցներէն..., ինչ որ փաստուեցաւ ըլլալ ամբողջովին ԱՆՊՏՈՒՂ եւ ԱՊԱՐԴԻՒՆ գործընթաց: Եւ ոչ միայն:  Ան դարձաւ քնաբեր դեղահատ, մեզ շեղելով ՀԱՅՐԵՆԱԶՐԿՈՒՄԻ Դատը հետապնդելու մեր գերագոյն խնդրէն: Մինչդեռ ցեղասպանութիւնը սոսկ միջոց էր հայոց բազմահազարամեայ հայրենիքը բռնազաւթելու եւ իւրացնելու համար:

Եւ այսպէս, մենք ոչ մէկ դաս կրցանք քաղել մեր պատմութենէն, չկրցանք քաղաքականօրէն կազմակերպուիլ որպէս լիիրաւ իրաւայաջորդը հայրենազրկեալ արեւմտահայութեան՝  իր ներկայացուցչական եւ ընտրովի կայացած կեդրոնական կառոյցով, որ ուղղորդէր Հայ Դատի հետապնդման աշխատանքները, զայն ներկայացնէր միջազգային ատեաններուն եւ պարտն ու պատշաճը տնօրինէր իրաւական կարգավիճակով եւ ըստ արժանւոյն, որպէս ՀՈՂԱՅԻՆ ԴԱՏ ունեցող ժողովուրդ: Եւ տակաւին, սփիւռքահայ քաղաքական բեմին վրայ, որքան շատ եւ յումպէտս մսխուեցան մեր ներքին ոյժերը՝  կուսակցական սին վէճերու եւ գզուըռտոցներու մէջ, որոնք ջլատեցին մեր հաւաքական ոյժը եւ ոչինչ նուաճեցին ազգային գետնի վրայ, բացի եղբայրասպան կռիւներէն, որոնք մեծագոյն ամօթն են յետ-Եղեռնեան մեր կեանքին:

Գաղթահայ կեանքը մնաց գաղթահայ, գաղթահայու հոգեբանութեամբ եւ մտածողութեամբ, «իմ ակումբս», «քու ակումբդ» դաւանող հատուածականութեամբ, պառակտուածութեամբ, կուսակցական գզուըռտոցներով, որոնց բուն խորքը բան մը չկայ....Գաղափարախօսութիւն չկայ, սկզբունք չկայ...:  Այս է տխուր բայց իրական պատկերը ցաւօք:

Մեր հայրենիքը այսօր կ'ապրի իր նորագոյն պատմութեան ամէնէն օրհասական, ամէնէն ճգնաժամային ժամանակներէն մէկը, ներքին թէ արտաքին անկայունութեամբ, մինչ տարագիր Սփիւռքը կը նահանջէ օրէ օր իր մայրենի լեզուէն, ազգային ինքնութենէն, ազգային ոգիէն ու ճանապարհէն, տակաւ ձուլուելով աշխարհի հսկայ ձուլարաններուն մէջ: Մեզմէ՝ հաւաքաբար եւ իւրաքանչիւրէս՝ անհատաբար, կը պահանջուի, ճակատագրականօրէն, ազգային-հայրենասիրական նորոգ գիտակցութիւն եւ յանձնառութիւն, ազգային գաղափարախօսութեան ճիշդ ձեւակերպում, իւրացում եւ գործադրում՝  լոզունգներէն եւ փուճ խօսքերէն վեր, սթափ մտածողութիւն, սառն դատողութիւն եւ ՀԱՄԱՀԱՅԿԱԿԱՆ ՀԱՒԱՔԱԿԱՆ ՈՅԺ դառնալու հզօր կամք ու վճռակամութիւն: 

Հայաստան-Սփիւռք մեր հաւաքական ոյժին մէջ պիտի փնտռենք մեր ապագայի յոյսը, ազգային ազատագրութեան, մեր պետականութեան կայացման եւ հզօրացման, Հայաստանի եւ հայութեան ամբողջականացման եւ մշակութային յարատեւման բանալին եւ պիտի չմոռնանք երբեք պատմութեան դառն դասերը:

Այս է նաեւ ԱՊՐԻԼԵԱՆ մեր մէկ ու կէս միլիոն նահատակներուն սրբազան ԿՏԱԿԸ:

ԵՐԱՆ ԳՈՒՅՈՒՄՃԵԱՆ