Ազատ Խօսք - Ելեկտրոնային Անկախ Պարբերաթերթ

կայք էջ : www.azadkhosk.com

Խմբագիր - Երան Գույումճեան

Թիւ (74) Նոյեմբեր 2017

Հարցազրոյց

«Սա համատարած դաւաճանութիւն է սեփական ազգի նկատմամբ»

antsoutarts1a
Վերջին շաբաթներու գլխաւոր եւ վտանգաւոր թեման Ընտանեկան բռնութեան կանխարգելման եւ ընտանեկան բռնութեան ենթարկուած անձանց պաշտպանութեան մասին եւ յարակից օրէնքների նախագծի շուրջ ստեղծուած աղմուկն էր: Չգիտես ինչու, հենց հիմա ՀՀ արդարադատութեան նախարարութիւնը սկսեց հապշտապ զբաղուել այս օրինագիծը կեանքի կոչելու գործընթացով, որին իւրաքանչիւր գիտակից քաղաքացի դէմ է` այն համարելով ական` հայ աւանդական ընտանիքները խարխլելու ուղղութեամբ: Այս ամէնը հաշուի առնելով էլ` նախարարութեան կողմից կազմակերպուած հանրային քննարկման ժամանակ որոշուել էր ընդդիմախօսներին զրկել ձայնի իրաւունքից, որից յետոյ թեման էլ աւելի լարուած մթնոլորտում քննարկուեց թէ՛ լսումների ժամանակ, թէ՛ լսումներից յետոյ: Հենց այս ամէնի շուրջ էլ «Իրավունքը» զրուցեց գրող, հրապարակախօս, «Մայրազոր» նախաձեռնութեան հիմնադիր ՌՈՒԶԱՆ ԱՍԱՏՐԵԱՆԻ հետ:
 
- «ՍԱ ՉՏԵՍՆՈՒԱԾ, ՉԼՍՈՒԱԾ ԲԱՆ Է ՀԱՅԵՐԻՍ ՀԱՄԱՐ»
– Տիկին Ասատրեան, Դուք ներկայ էիք վերոնշեալ օրինագծի հանրային լսումներին: Հետաքրքիր է` ինչպիսի՞ն է Ձեր տպաւորութիւնը:
– Անկեղծ ասած, շատ զարմացած եմ, ինձ թուաց` ապրում եմ մի յանցագործ երկրում: Այնպէս գրագէտ էր ներկայացուած, այնքան շատ էին փաստարկները, թէ ինչքան յանցագործութիւններ կան... Բայց նրանցից ոչ ոք չասաց, թէ ինչպէ՞ս է պատահում, որ երեխաները այդքան շատ դիմում են ինքնասպանութեան, ինչո՞ւ հոգեկան խախտուածութիւն կայ իրենց մէջ, ինչո՞ւ է տեղի ունենում իրաւունքների չարաշահում: Մինչդեռ դրա փոխարէն, պարզապէս, ներկայացնում էին երեւոյթները: Նրանցից որեւէ մէկը չասաց, որ հեռուստատեսութեամբ ցուցադրուող ֆիլմերն ինչպիսի ազդեցութիւն են թողնում երեխաների վրայ, սա է բռնութիւնը: Բռնատիրութիւնն այն աղանդաւորական կազմակերպութիւններն են, որոնք ստիպում են մտնել աղանդների մէջ եւ երեխաներին դարձնում են հոգեկան հիւանդներ: Չի՛ կարելի այսպէս, նման օրինագծեր մշակելու փոխարէն, փրկէ՛ք նրանց, ստեղծէ՛ք աշխատատեղեր: Գիւղերը մեռնում են մենութիւնից, մտէ՛ք գիւղ, տների 90 տոկոսի դռները փակ են, նրանք էլ, ովքեր կան, տանը տղամարդ չկայ, այդ երեխաները ինչպէ՞ս են ապրում, որեւէ մէէկը մտածե՞լ է: Երբ երեխան գնում է դաշտ, աշխատանք է անում, որեւէ մէկը հետաքրքրուե՞լ է, թէ ինչու է անում, որովհետեւ մայրը կին է, մեծ է, ծեր է, խեղճ ու կրակ այդ կինը պէտք է մի օգնող ունենայ՞, թէ` ոչ, որ գոնէ պարկի բերանը բռնեն, որ կարտոֆիլ լցնի: Ոչ ոք չխօսեց այս սոցիալական անարդարութեան մասին:
«ՍԱ Է ԿՈՉՒՈՒՄ ԲՌՆՈՒԹԻՒՆ»
– Ովքեր էլ պէտք է խօսէին սոցիալական արդարութիւնից եւ օրինագծի վտանգներից, պարզապէս, լսումների ժամանակ նրանց հարցեր ուղղելու եւ ելոյթներ ունենալու իրաւունք չտրուեց: Ի՞նչ կասէք այս մասին:
– Ներեցէք, բայց սա է կոչւում բռնութիւն: Բռնութիւնն այդտեղ էր, որ ազատ ժողովրդավարական երկրում եւրոպական օրէնքներ են ընդունում, բայց թոյլ չեն տալիս, որ մարդիկ արտայայտեն իրենց կարծիքը: Այդպէս չի՛ կարելի, չէ՞ որ մարդիկ կարծիք ունեն: Ինչպէ՞ս կարելի է հայ ընտանիքի երեխային զրկել ծնողների պաշտպանութիւնից, իրաւունքից, սա չտեսնուած, չլսուած բան է հայերիս համար: Ինչպէս իւրաքանչիւր ազգ, այնպէս էլ մեր ազգն ունի բնաւորութիւն, Հայաստանը օրէնքների երկիր է, մինչեւ այսօր Հնդկաստանը օգտւում է Մխիթար Գոշի «Դատաստանագրքից», բայց այս մարդիկ չեն կարողանում ընկալել ու միանգամից եւրոպական օրէնքներով են ուզում շարժուել:
«ՈՐՏԵ՞Ղ ԵՆ ԼԻՆԵԼՈՒ ՁԵՐ ԼՍՈՂ ԱԿԱՆՋՆԵՐԸ»
– Մասնաւորապէս` ի՞նչ վտանգներ էք տեսնում այս օրենսդրական փաթեթում:
– Նախեւառաջ Հայաստանում չկայ բռնատիրութիւն, եթէ կայ էլ, ապա դրա համար Հայաստանում կան իրաւական մարմիններ: Տիկին Նելլին (նկատի ունի` ՀՀ ոստիկանութեան քրէական հետախուզութեան գլխաւոր վարչութեան 3-րդ (անչափահասների իրաւունքների պաշտպանութեան եւ ընտանեկան բռնութեան դէմ պայքարի) վարչութեան պետ, ոստիկանութեան գնդապետ Ն. Դուրեանին - հեղինակ) զբաղւում է այդ հզօր համակարգով: Ի՞նչ ապաստարանների մասին է խօսքը, երբ Հայաստանում կան մանկատներ, որտեղ դրսում, փողոցում մնացած երեխաներին վերցնում, տիրութիւն են անում: Ես ուզում էի հարց տալ` այդ ինչպէ՞ս պէտք է որոշենք, թէ որ ընտանիքում երեխաների հանդէպ բռնութիւն կայ, այդ որտե՞ղ են լինելու ձեր լսող ականջները: Օրինագծում նշւում է, որ իրենք վարձու աշխատողներ են ունենալու, որոնք, բնական է, որքան շատ յայտնաբերեն այդպիսի ընտանիքներ, որտեղ իբրեւ բռնութիւն կայ, նրանց աշխատավարձերը կը բարձրացնեն: Դաւիթ Յարութիւնեանը չափազանց գրագէտ է, մենք գիտենք նրա իրաւաբանի տեսակը, բայց այս օրենսդրական նախագծերը չեն բխում հայերի շահերից: Եթէ եւրոպական երկրներից գերշահոյթ, դրամաշնորհ ստանալու համար` Հայաստանում այսպիսի օրէնքներ են ընդունելու, ուրեմն` հայ ժողովուրդը դատապարտուած է զրկուելու իր ընտանիքներից: Բայց չէ՞ որ Հայաստանի ընտանիքները մեր պետութեան հիմքն են: Եթէ կորցնենք մեր պետութիւնների ամրութիւնը, ուրեմն` կորցնելու ենք մեր մի կերպ ձեռք բերուած պետականութիւնը: Ինչո՞ւ այս հարցերի մէջ չեն խորանում, ինչ՞ու չեն վերացնում պատճառները: Կրկնում եմ` ստեղծէ՛ք աշխատատեղեր, բաւակա՛ն է, այս արտագաղթը սպանեց... Այս բոլոր անբարոյական երեւոյթները, սպանութիւնները, յանցագործութիւնները գալիս են հենց արտագաղթից: Ինչո՞ւ են մարդիկ լքում երկիրը, փոխանակ սրա դէմն առնելու, հիմա էլ ուզում են հայկական ընտանիքներից երեխաներին վերցնել: Յանցագործութիւն է հայ ընտանիքներին իրենց երեխաներից զրկելը: Սա համատարած դաւաճանութիւն է սեփական ազգի նկատմամբ: Պէտք է մարդկային օրէնքներ ստեղծուեն:
«ՈՏՔԻ ԵՆՔ ՀԱՆԵԼՈՒ ԲՈԼՈՐ ՄԱՅՐԵՐԻՆ` Ի ՊԱՇՏՊԱՆՈՒԹԻՒՆ ՄԵՐ ԸՆՏԱՆԻՔՆԵՐԻ»
– Ամէն դէպքում, ունենք այն, ինչ ունենք: Ինչպէ՞ս էք տեսնում ելքը...
– Հայն իր ողջ կեանքում երկու բանի համար իրեն չի խնայել` հայրենիքի ու երեխաների: Նա իրեն կը զոհի հայրենիքի (անցեալ տարուայ ապրիլը ձեզ օրինակ) եւ իր երեխաների համար: Մէկը սպանում է գենն ու ոչնչացնում ընտանիքների գոյութիւնն ու ամրութիւնը, միւսներս ատամներով պաշտպանում ենք, ինչի համար էլ ստեղծել ենք «Մայրազորը»` յանուն հայրենիքի, յանուն Հայքի, եւ այս կազմակերպութեան միջոցով ոտքի ենք հանելու բոլոր մայրերին` ի պաշտպանութիւն մեր ընտանքիների, մեր երեխաների, մեր պետականութեան: Մենք շատ դժուարութեամբ ենք պետականութիւն ստեղծել, դեռ իրենք չգիտեն, թէ վաղը միւս օրը այս օրինագիծն ինչ փորձութիւններ է բերելու իրենց գլխին եւ հայոց մի բուռ պետականութեան, որը շրջապատուած է բազմաթիւ թշնամիներով: Չի՛ կարելի հասարակութեան անվտանգութիւնը խախտել, իրաւաբանները թող զբաղուեն դրանով, ոչ թէ ընտանիքները մտնեն: Թող տիկին Նելլին ապահովի այն երեխաներին, որոնք այսօր փողոցում են մնացել, թող դաստիարակեն եւ վերադարձնեն ծնողներին: Ի վերջոյ, նայէ՛ք թէ ընտանիքներում այսօր ինչ խնդիրներ կան, դրանք լուծէ՛ք: Հայրը աշխատանք չունի, մայրը ծանր հիւանդ է, երեխան մնացել է փողոցում, մարդասիրութիւն ունեցէ՛ք, հարուստ ընտանիքների հետ խօսէք, միլիարդատէրերի հետ խօսէք, որոնք խեղդւում են իրենց միլիարդների մէջ, թող մի քիչ օգնութիւն կազմակերպեն: Սա պէտք է լինի մեր մտահոգութիւնը, այս հարցերին պէտք է ուշադրութիւն դարձնենք:
ՀՐԱՆՏ ՍԱՐԱՖԵԱՆ