Ազատ Խօսք - Ելեկտրոնային Անկախ Պարբերաթերթ

կայք էջ : www.azadkhosk.com

Խմբագիր - Երան Գույումճեան

Թիւ (87) Յունուար 2019

ԱԿՆԹԱՐԹՆԵՐ

antsoutarts1a

Երբ երկրի ղեկավարը ՍԻՐՈՅ ոյժը ունի, յայնժամ ան կրնայ յաղթահարել ամէն խոչընդոտ, ամէն դժուարութիւն եւ երկիրը տանիլ բարձունքէ բարձունք...Համապարփակ սէրը կու տայ իմաստութիւն, նուիրում, ազնւութիւն, մաքառելու ոյժ եւ անկարելին կարելի դարձնող կախարդական փայտիկ...այսինքն՝ հնարամտութիւն:
................
Բոլոր գրուած օրէնքներէն եւ սահմանադրութիւններէն գերիվեր կայ ԽԻՂՃԸ, որ ճիշդ վարուելակերպ թելադրող գլխաւոր ներքին ձայնն է մեզմէ իւրաքանչիւրին մէջ....Իսկ սահմանադրութիւնը միշտ ալ կարելի է օգտագործել յանուն իշխող դասակարգի եւ իշխանութիւններու գերագոյն շահերուն....իրենց ի նպաստ..: Անոնք, այսինքն ամէն տեսակի սահմանադրութիւնները, շատ անգամ կը ծառայեն մեռցնելու համար խիղճը, զայն բթացնելու....եւ ասիկա՝ օրէնքին անունով...
................
Ամբողջ կեանք մը իմաստաւորողը՝ այն լոյս-ակնթարթներն են, որոնք յանկարծօրէն կու գան, անակնկալ կը յայտնուին, յոյզ կու տան մտքին ու սրտին, սլացք՝ երեւակայութեան, թեւ ու թռիչք՝ հոգիին....Կը կերպարանափոխուինք, կը պայծառակերպուինք, հոգեւոր նոր վերելքներ կը նուաճենք....Կախարդական ակնթարթ, որ հողակպիկ կեանքը կը դարձնէ ոգեղէն ու լուսեղէն....Կեանքի առօրեայ տաղտուկին մէջ, այդ լոյս-ակնթարթները մարդ էակը կը բարձրացնեն երկրայինին, վսեմին, հոգեւոր ոլորտի անսահմանութիւնը խտացնելով ակնթարթին մէջ....
................
Ամէն մարդ աշխարհն ու կեանքը կը դիտէ իր պրիսմակէն, իր տեսանկիւնէն, յաճախ իր բաղձանքը որպէս իրականութիւն ընկալելով...Շատ քիչեր կրնան յաղթահարել իրենց նեղ ԵՍ-ը, իղձերն ու պատրանքները եւ լայնահորիզոն տեսադաշտ ու մտածողութիւն մշակել....Դաստիարակութիւնը ճիշդ ուղղուած պէտք է ըլլայ այս լայնախոհութիւնը մշակելու կարեւոր նպատակին մասնաւորապէս...
................
Անհատն ու ազգային հաւաքականութիւնը մշտապէս ինքնանորոգուելու կենսական կարիքն ունին, որ չլճանան, չճահճանան, նոյնանման սխալներու ոլորապտոյտին մէջ չխեղդուին....ինքնամաքրուելու համար, նոր հորիզոններուն բացուելու համար, նորոգ ուժով խթանուելու համար....Իսկ ինքնանորոգումը սեփական սխալներու ինքնախոստովանանք եւ ապաշխարանք է առաջին հերթին, որմէ ետք միայն կարելի կ'ըլլայ վերածնութեան մը յոյսը փայփայել...
................
Ազգային զարթօնքը կախեալ է միայն մեզմէ....Արդեօ՞ք օտարն է մեղաւոր, երբ մենք կը խորթանանք մեր լեզուին, մշակոյթին, ազգային մեր արժէքներուն....Ո՞վ է պատասխանատու, երբ կը քաղքենիանանք հոգիով եւ հազար ու մէկ պատրուակով՝ մեր զաւակները օտար դպրոց կ'ուղղորդենք, կը քաջալերենք որ հայերէնը կարեւոր չհամարեն անոնք իրենց հետագայ «յաջողութեան» համար....Զո՞վ պիտի մեղադրենք, երբ մեր ուշքը օտարին վրայ է, անոր «արժէք»ներուն, անոր սովորութիւններուն, անոր ապրելակերպին....Զո՞վ պիտի այպանենք, երբ պոռոտախօսելով հայրենասիրութեան մասին, կը հետեւինք՝ «Ո՛ւր հաց, հոն կա՛ց»ի տխուր հոգեբանութեան...եւ շարունակ կ'արտագաղթենք դէպի օտար ափեր, հայաթափելով մեր երկիրը, ճերմակ ինքնացեղասպանութեամբ շարունակելով թուրքին գործածը....Իսկ հայրենասիրութիւնը շարունակական զոհողութիւն է, գործ, պայքար, աննկուն կամք ու հաւատք....Ափսէի վրայ, պատրաստ ոչինչ կը հրամցուի անհատին թէ ազգին....
................
Երազներ հիւսելը կեանքի անբաժանելի մասն Է, նոյնիսկ անոր էական մէկ մասը...քանզի երազն է որ թեւ ու թռիչք կու տայ հոգիին, եռանդ կու տայ ապրելու մեր կորովին, ոյժ կու տայ մեր տեւելու կամքին....Ամէնէն դժուար պահերուն անգամ, մարդ էակը կ'երազէ լաւը, գեղեցիկը, ազնիւն ու վսեմը....որպէս իր կեանքին իմաստ ու արժէք տուող իտէալներ....Առանց երազի, մարդը սահմանափակուած կը մնայ իր ապրած անմիջական ներկային մէջ...Երազը անսահմանութիւն եւ ազատութիւն կու տայ մարդ էակին...
................
Ժողովուրդ մը, որ իր լաւագոյն զաւակներուն հոգիին մէջ, կորսնցուցած է՝ անվախ, անվեհեր ոգիի խոյացումներուն ճաշակը, արժանաւորութիւնը, արժանապատւութիւնը, կը թակարդուի վախի ճիրաններուն մէջ, կը ստրկանայ գետնամած խոնարհութեամբ, չի կրնար գլուխ բարձրացնել զինք ճորտացնել փորձող անարգ թշնամիին դէմ, ներքին թէ արտաքին, կ'ապրի նուաստ կեանքով....ի վերջոյ անհետանալու կը դատապարտուի պատմութեան թատերաբեմէն....Դէմ ելլել անարդարութեան, արժանապատիւ տէրը ըլլալ սեփական ճակատագրին, բարձրագոյն հոգիներուն միայն յատուկ է...Նմաններն են որ կը հերոսանան եւ պատմութիւն կը կերտեն....անհատական եւ հաւաքական մակարդակներու վրայ ալ:
................
Ի՞նչ է պետութիւնը, պետականութիւնը....Արդեօ՞ք ինքնանպատակ դրուածք մըն է անիկա, զուտ հաւաքական կարգ ու կանոն, բարեկեցութիւն, հզօրութիւն եւ ապահովութիւն ստեղծելու համա՞ր միայն...Թէ՞՝ անոր գոյութիւնը պարտի ծառայել աւելի վեհ նպատակի մը: Մարդ արարածը նման բարեմասնութիւններ կրնայ գտնել ամենուր՝ աշխարհի չորս ծագերուն: Բայց ազգային պետականութիւնը էապէս կեանքի կը կոչուի՝ ազգի մշակութային-հոգեւոր-բարոյական արժէքները պահպանելու եւ ծաղկեցնելու համար, ազգի բուն էութիւնը, առաքելութիւնը ի կատար ածելու համար...Սա է անտարակոյս ազգային պետականութեան բուն գոյիմաստը կամ raison d'etre-ը....Մնացեալ նպատակներու իրագործումը ածանցեալ կը մնան սոսկ...
................
Հայրենիքը կը սկսի՝ մեզմէ իւրաքանչիւրին վարք ու բարքէն, խօսելաձեւէն, իրարու հանդէպ տածած յարգանքէն, սէրէն, օգտագործած բառերէն, ոճէն, որոնք կը բնորոշեն հայն ու մարդը մեր մէջ..., որ եթէ զուրկ ըլլայ տարրական ազնւութենէ, պարկեշտութենէ եւ այլ առաքինութիւններէ, յայնժամ ինչպէ՞ս կրնանք սպասել որ այդ բոլորը խտացնող ազգն ու հայրենիքը ըլլան մաքուր, վեհ ու վսեմ՝ բարոյապէս եւ ամէն իմաստով ալ...
................
Մարդկային անկեղծ, հարազատ հաղորդակցութիւնն է որ իմաստ կու տայ կեանքին, նոր հորիզոններ կը բանայ մտքի տեսադաշտիդ դիմաց, նոր թրթիռ կու տայ սրտիդ.. կը բազմապատկէ ապրումներդ ու միտքերդ, խորութեան նոր շերտեր կը բանայ....Մարդ էակը առանձին կը մտածէ, կը խոկայ, կը վերլուծէ, սակայն անպայմանօրէն ի մտի կ'ունենայ իր նմանը, իր նմանները....գիտակցաբար թէ անգիտակցաբար,,,,եւ ա՛յդ է, գերազանցօրէն, որ աւիշ ու աւիւն կու տայ իր մտքի եւ սրտի սլացքին, հոգիի եւ ոգիի թռիչքին...: Առանց իր նմանին ու նմաններուն, ո՛չ մէկ միտք ու ապրում իմաստ ու արժէք պիտի ունենար որոշապէս....
................
Ո՞վ ենք մենք...Մեր արմատները ամենուր են....Հայկական Կիլիկիոյ մէջ, արեւմտեան Հայաստանի տարածքին, ներկայ Հայաստանի Հանրապետութեան...եւ դեռ Սփիւռքի գաղթօճախներուն մէջ, ուր կան մեր քրտինքի, արեան, աշխատանքի եւ ստեղծագործութեանց հետքերը....Մեր ինքնութիւնը բազմափեղկ է, մասնատուած, կոտորակուած....Ծննդավայրի, գաղթավայրի, ապրող հայրենիքի, բազմահազարամեայ հայրենիքի բռնագրաւուած հող-ընդերքներուն մէջ ....Ո՞վ ենք մենք....Ի վերջոյ, պիտի կարենա՞նք միաւորուիլ եւ հասնիլ մեր վախճանական նպատակին ու երազին՝ ամբողջական հայութեան ամբողջական Հայաստանի մէջ....Վստահաբար՝ այո՛, պայմանաւ որ կարենանք համահայկական մտածողութեամբ ու տեսլականով ծրագրաւորել մեր ազգային-հաւաքական կեանքը:
ԵՐԱՆ ԳՈՒՅՈՒՄՃԵԱՆ