Ազատ Խօսք - Ելեկտրոնային Անկախ Պարբերաթերթ

կայք էջ : www.azadkhosk.com

Խմբագիր - Երան Գույումճեան

Թիւ (107) Նոյեմբեր 2020

ԱԿՆԹԱՐԹՆԵՐ

antsoutarts1a

Դժուար ճակատագիր է ՀԱՅ ԸԼԼԱԼԸ....Վիշտը զսպելն ու ցաւը խածնելը, ինքն իր մէջ այրիլն ու մորմոքիլը, զայրոյթն ու ցասումը կլլելը....եւ դեռ ԱՐԺԱՆԱՊԱՏԻՒ մնալը, զգաստ ու սթափ ըլլալը....ՊԱՏՈՒԻ տէր ըլլալը....Ինքնատիրապետելը....Մեր սուրբ լերան նման, մենք պիտի կանգնինք հպարտ ու վէս, որքա՛ն ալ բիւր շանթ ու որոտ զարնեն մեր կողերը...
....................
Ազգային-ազատագրական պայքարը վերջ չունի երբեք....անիկա մերթ կը մղուի արտաքին թշնամիին դէմ, որ յափշտակած է ազգային մեր իրաւունքները եւ կը սպառնայ ազգային մեր գոյութեան....մերթ՝ ներքին թշնամիին, որ կը հարստահարէ, կը կեղեքէ ու կ'անիրաւէ սեփական ժողովուրդը յանուն իր անձնական շահերուն....մերթ ալ, այդ պայքարը կը մղուի մեզմէ իւրաքանչիւրին էութեան մէջ, երբ օտար ու խորթ չարժէքներ կը ներխուժեն մեր կեանքէն ներս, սպառնալով մեր հայկականութեան, ՀԱՅ ՀՈԳԻԻ կենսունակութեան ու անաղարտութեան....Բոլոր ճակատներու վրայ ալ, ազգային-ազատագրական պայքարը պիտի մղուի աննկուն եւ անկոտրում կամքով, բարձր գիտակցութեամբ եւ արժանապատւութեամբ...
....................
Աշխարհը անողոք կռիւի, պայքարի դաշտ է՝ բոլոր ժամանակներու համար ալ: Ան կը նմանի փոթորկոտ ծովուն, որուն վրայ պիտի նաւարկենք, պայքար մղելով ամեհի ալիքներուն դէմ...որպէս անհատ եւ ԱԶԳ: Հայրենիքը նոյնպէս նաւի նման պարտի նաւարկել փոթորկոտ ծովուն վրայ՝ չընկղմելու եւ խաղաղ ափ հասնելու համար...: Այդ մահու-կենաց պայքարին մէջ, ՄԵՆՔ մինակ ենք, ինչպէս նաւավարը, որ ամէն ճիգ ի գործ կը դնէ առանձինն՝ խելք, ոյժ ու կամք բանեցնելով, փրկելու համար նաւը եւ ինքզինք: ԱԶԱՏ ՀԱՅՐԵՆԻՔԸ պիտի ստեղծել սեփական ձեռքերով, մեր ուժերը միացնելով՝ բազկի, մտքի, աննկուն կամքի..., առանց ապաւինելու օտարին օգնութեան, որ միշտ ալ դաւաճանած է մեզի: Եւ ոչ միայն այդ: Ամէն անգամ որ ուրիշին ենք ապաւինած, կորսնցուցած ենք ՍԵՓԱԿԱՆ ՀԱՒԱՔԱԿԱՆ ՈՅԺԻ ԶՕՐՈՒԹԻՒՆԸ եւ պարտուած ենք չարաչար: «ՎՃՌԱԿԱՆ ՄԵՆԱԿԸ», ինչպէս պիտի ըսէր Գարեգին Նժդեհ, համակ ոյժ է, համակ կամք, համակ խելք ու վճռակամութիւն...
....................
ԱՊԱՒԻՆՈՂԱԿԱՆՈՒԹԻՒՆ..Ահա ազգային մեր ախտերէն մէկը, որ աւերներ է գործեր դարեր շարունակ...Ապաւիներ ենք քրիստոնեայ արեւմուտքին, որ ան անպայմանօրէն թիկունք կը կանգնի մեր Դատին եւ հիասթափուեր....Ապաւիներ ենք փրկիչ-հերոսի գալուստին, որ մեզ դուրս բերէ մեր գերեալ վիճակէն...եւ ձեռնածալ սպասեր ենք, առանց սեփական պատասխանատւութիւն ստանձնելու եւ սեփական մասնակցութիւն բերելու փրկութեան գործին...Ապաւիներ ենք Աստուծոյ ողորմութեան, որ հրաշքով մը վերին մեզ ազատագրէ մեր վիճակէն....Եւ դեռ ապաւիներ ենք ուրիշներու ողորմութեան, որպէս մեծապատիւ մուրացկաններ....Եւ այսպէս, դարեր շարունակ....Հայ ազգային դաստիարակութիւնն ալ չէ միտած երբեք՝ մեր մանուկներուն եւ պատանիներուն մէջ կերտելու ՊԱՅՔԱՐԻ ՈԳԻ...ազգային-քաղաքական մարտունակութեան, Պահանջատիրութեան կամք ու կորով....Ուրիշին ապաւինելու կրաւորական եւ ստրկական վարքագիծէն, որ կը դրսեւորուի հաւաքական կեանքի տարբեր հարթակներու վրայ....Ա՛լ անցնելու չե՞նք սեփական ոյժերուն ապաւինելու քաջարի եւ արժանապատիւ վարքագիծին, ինչ որ օրուան ՀՐԱՄԱՅԱԿԱՆՆ Է...
....................
ՀԱՅՈՒՆ ՎԵՐԱՊՐՈՒՄԸ լոյսին յաւերժացումն է մութին ու խաւարին դիմաց....Բարիին յաղթանակն է չարին եւ չարեաց ուժերուն դէմ....Հոգիի որակի անջինջ յարատեւումն է դարէ-դար...Ոգիի անկոտրում թռիչքն է լուսեղէն,...Կեանքի յաւերժական երթն է վսեմ, զոր կարելի չէ խափանել որեւէ մէկ ուժով մարդկային....
....................
ՀԱՅՐԵՆԱՍԻՐՈՒԹԻՒՆ...Բառ նուիրական, զոր կ'օգտագործենք տեղի-անտեղի, ի խորոց սրտի թէ լոկ ցուցադրական, խորապրուած թէ մակերեսային...Բայց ճշմարիտ ՀԱՅՐԵՆԱՍԻՐՈՒԹԻՒՆԸ այնքան ԽՈՐ է, զոր բառարանային բառը դժուար թէ կարենայ պարագրկել անոր ամբողջական իմաստը, արտայայտել անոր ամբողջական ԷՈՒԹԻՒՆԸ...Ներքին կրակ է ան, մշտավառ յոյս, անշէջ լոյս, անմար սէր, նուիրում ու ՈԳԻ, որ՝ հասունցող տարիքին հետ, աւելի կը խորանայ, կ'արմատանայ....կը դառնայ ԳՈՅՈՒԹԵԱՆ ԻՄԱՍՏ, ԳՈՅՈՒԹԵԱՆ ԽՈՐՀՈՒՐԴ...ՍՐԲՈՒԹԻՒՆ ՍՐԲՈՑ...Գերագոյն ներշնչարանը մեր ամէնէն վսեմ ու վեհ արարքներուն...
....................
Հայրենիքը, հայութիւնը, պետականութիւնը մեզմէ իւրաքանչիւրն է, մեր իւրաքանչիւրի վարքն ու վարուելակերպը, մեր իւրաքանչիւրի դաւանած եւ ապրած հոգեւոր-բարոյական արժէքները, մեր իւրաքանչիւրի հոգեկան որակը, առաքինութիւնները....անոնց գործնական արտայայտութիւնը մեր առօրեայ կեանքի մէջ....անոնց նկատմամբ մեր ցուցաբերած հետեւողական յանձնառութիւնը...Հայրենիք, հայութիւն, պետականութիւն լոկ վերացական հասկացութիւններ չեն եւ չեն կրնար ըլլալ...Ահա թէ ինչու էական է մեզմէ իւրաքանչիւրին համար ալ՝ ստանձնել մեր պատասխանատուութիւնը հայակերտումի, հայրենակերտումի եւ պետականակերտումի ընդհանուր գործին մէջ...
....................
ՃՇՄԱՐԻՏ ԻՆՔՆԱՃԱՆԱՉՄԱՆ համար, պիտի պեղել պատմութիւնը՝ մակերեսային դէմքերէն եւ դէպքերէն շատ անդին, պիտի զայն վերլուծել խոր թափանցամտութեամբ, փորձել տեսնել իրադարձութեանց եւ երեւոյթներու ԿԱՊԸ, չտարուիլ երբե՛ք այն ՔԱՐՈԶՉՈՒԹԵԱՄԲ, որ կ'իրականացուի շատ յաճախ՝ աշխարհի ՍԱՆՁԵՐԸ իրենց ձեռքին պահած եւ ԱՇԽԱՐՀԱԿԱԼԱԿԱՆ նկրտումներով առաջնորդուող ԽՈՒՄԲ մը մարդկանց կողմէ, որոնք կը ՁԵՌՆԱՎԱՐԵՆ աշխարհը եւ աշխարհի մարդիկն ու ազգերը որպէս իրենց ՀԼՈՒ-ՀՆԱԶԱՆԴ ԽԱՄԱՃԻԿՆԵՐԸ...ՊԻՏԻ ԼԱՅՆ ԲԱՆԱՆՔ ՄԵՐ ԱՉՔԵՐԸ, ՄԵՐ ՄԻՏՔԸ, ՅԱՅՏՆԱՏԵՍԱԿԱՆ ՄԵՐ ԲՆԱԶԴԸ, եւ վերջապէս արթննանք մեր ԹՄԲԻՐԷՆ, ըմբռնելու համար թէ Ի՞ՆՉԸ ԻՆՉՈ՞Ց Է, Ո՞ՒՐ ԵՆՔ ՄԵՆՔ, ՈՒՐԿԷ՞ ԿՈՒ ԳԱՆՔ ԵՒ Ո՞ՒՐ ՊԻՏԻ ԵՐԹԱՆՔ...
....................
ՈՅԺՆ Է ՈՐ ԿԸ ԹԵԼԱԴՐԷ ՈՐԵՒԷ ԽԱՂԻ ԿԱՆՈՆՆԵՐԸ...Իսկ ազգերու խաղին մէջ, ՄԵՆՔ չկրցանք ՄԻԱՍՆԱԿԱՆ ՈՅԺ դառնալ, որուն հետ հաշուի կը նստին բոլորը, որուն հետ խաղալու ժամանակ՝ տասը կը մտածեն, նախքան որեւէ քայլ առնելը...Սա կը վերաբերի թշնամի պետութեանց, թէ բարեկամ կարծուածին, որ ի վերջոյ կրնայ քեզ արհամարհել, եթէ ծունկ չոքես իր առջեւ...Մենք ԱՐԺԱՆԱՎԱՅԵԼ ԱԶԳ-ՊԵՏՈՒԹԻՒՆ դառնալու հարկադրանքին տակ ենք, պետական մտածողութեամբ, պետական գործելակերպով, թէ ոչ՝ կը դառնանք տրորուող, կոխկռտուող խառնամբոխ, զոր կ'օգտագործեն յանուն իրենց շահերուն՝ բոլորը, թշնամի թէ բարեկամ...
....................
Ոչ մէկ պատիւ ու պաշտօն աւելի բարձր կրնայ ըլլալ, քան ճշմարտութիւնը խօսելու եւ գրելու նպատակը սրբազան...Ոչ մէկ նիւթական թէ այլ վարձատրութիւն կրնայ համեմատուիլ՝ ազատ մտքին ու ազատ խօսքին հետ....Ոչ մէկ պարգեւ, դիրք կամ աթոռ կրնայ ըլլալ համարժէք՝ արթուն խիղճին եւ արդարութեան ձայնին հետ....Առաջինները խաբուսիկ են եւ գնայուն, երկրորդները՝ մնայուն եւ յաւերժական արժէքներ, որոնք կը սահմանեն կեանքի ճշմարիտ որակը...
ԵՐԱՆ ԳՈՒՅՈՒՄՃԵԱՆ